فرقی نمی کند که لحظه ی زندگیش بنامیم یا لحظه ی مرگ. تفاوتی ندارد که ثانیه ی عدالتش نام نهیم یا ثانیه ی ظلم. درحقیقت آن لحظه ای است که زندگی با مرگ هم آغوش می شود و این ثانیه ای است که عدالت با ظلم در می آمیزد. و آن لحظه ی حصول هیجده سالگی است. ولی  آیا چنین چیزی ممکن است؟ آیا عقل سلیم می پذیرد یگانگی زندگی با مرگ را و ذهن علیم قبول می کند اتحاد عدالت با ظلم را؟ حالا که می بینیم و می شنویم که گاهی چنین است.

دخترک یا فرقی نمی کند پسرک، هنوز هیجده سالش نشده بود؛ و در یکی از ایام حیاتش، شاید تحت فشار اوضاع خانوادگی، یا تحت تأثیر شرایط فرهنگی و اقتصادی یا در نتیجه ی حسادت و رقابتی که ناشی از نابسامانی اخلاقی و عاطفی است، یا به علت صدها عامل فرهنگی و اخلاقی دیگر، با طرف مقابلش درگیر شد و ناخواسته یا نفهمیده خطایی فاحش را مرتکب گشت؛ آری، اقدام او منجر به مرگ انسانی دیگر شد. او اصلا فکر نمی کرد که اگر کارد در دستش را محکم به پهلوی طرفش بزند او خواهد مرد؛ و هرگز تصور نمی نمود که اگر چاقوی خود را سخت به سینه ی او اصابت دهد کشته خواهد شد؛ اما به هر حال حادثه رخ داد و طرف مقابل بر زمین افتاد و خون از پیکرش جاری شد و جان سپرد.

آورده‌اند كه شيخ جنيد بغداد به عزم سير از شهر بغداد بيرون رفت و مريدان از عقب او شيخ احوال بهلول را پرسيد. گفتند او مردي ديوانه است. گفت او را طلب كنيد كه مرا با او كار است. پس تفحص كردند و او را در صحرايي يافتند. شيخ پيش او رفت و در مقام حيرت مانده سلام كرد. بهلول جواب سلام او را داده پرسيد چه كسي (هستي)؟ عرض كرد منم شيخ جنيد بغدادي. فرمود تويي شيخ بغداد كه مردم را ارشاد مي‌كني؟ عرض كرد آري.. بهلول فرمود طعام چگونه ميخوري؟

تشخیص و دفاع از یك اثر هنری كار بسیار پیچیده ای است. غالب مخاطبین یك اثر هنری آن را با احساس خود می سنجند و اگر آن اثر بتواند احساس لذتی در آنان پدید آورد آن اثر را زیبا میدانند. شاید این گفته ی هیوم در مورد اینها درست و صائب باشد كه احساس      نمی تواند به مرجع ای بالاتر از خود برگردد. امّا اصل لذت آفرینی یك اثر هنری، تبیینی قابل دفاع از آن فراهم نمی آورد، چرا كه لذت می تواند از طرقی غیر از یك اثر هنری بدست آید. بخاطر همین عدم تعین (یك كار هنری چیست و چرا ارزشمند است) یكی از چند گروهی كه در این زمینه نظریه پردازی می كنند فلاسفه هستند. امّا گمان آن می رود كه فلاسفه با رویكرد خاصشان، یعنی سؤال ذات باورانه ی  چیستی هنر، آن را به اندیشه ی انتزاعی و بی روح بدل سازند. با این وجود هر دم از سطوت و سنگینی این سؤال كاسته   می شود. خصوصاٌ فلاسفه ي متأخر در این زمینه آراء و عقایدی را مطرح كرده اند كه بسیار جالب است.

بخندید، تا لاغر شوید
 

پژوهشگران توصیه می‌كنند كه اگر ژیمناستیك و رژیم گرفتن را فراموش كنید و درعوض كانال تلویزیون را روی فیلم كمدی مورد علاقه آن تنظیم كنید، می‌توانید از شر چند كیلو اضافه وزن خلاص شوید..

به گزارش ایسنا، پژوهشگران ادعا كرده‌اند كه یك ساعت خندیدن می‌تواند 100 تا 120 كالری انرژی را در بدن انسان بسوزاند.

مقدار انرژی كه هر فرد مصرف می‌كند به هنگام خندیدن و شوخی كردن تا 20 درصد افزایش پیدا می كند.

از مردم دنيا سؤالي پرسيده شد و نتيجه آن جالب بود

سؤال  از اين قرار بود: نظر خودتان را راجع به راه حل كمبود غذا در  ساير كشورها صادقانه بيان كنيد؟

  و جالب اینکه كسي جوابي نداد 

چون در آفريقا كسي نمي دانست 'غذا' يعني  چه؟

در آسيا كسي نمي دانست 'نظر' يعني چه؟

در اروپاي شرقي كسي نمي دانست 'صادقانه' يعني چه؟

در اروپاي غربي كسي نمي دانست 'كمبود' يعني چه؟

و در آمريكا كسي نمي دانست 'ساير كشورها' يعني چه؟

یکی از معیارهای سنجش پیشرفت اجتماعی و فرهنگی جوامع میزان شرکت زنان در بخشهای مختلف اقتصادی سیاسی و فرهنگی اجتماع و دارا بودن حقوق مساوی با مردان است. برابری انسانها در مقابل قانون بدون توجه به جنسیت و نژاد و باور های آنان یکی از ارکان جامعه دموکراتیک و شرط لازم جهت دست یابی به عدالت اجتماعی می باشد. قدم اول در این راه آگاهی زنان به استعدادهای نهفته در وجودشان و احساس مسئولیت جهت تحول و تکامل ساختار جامعه است. مسلماٌ دنیای زن با دنیای مرد متفاوت است وطبیعت زن و مرد را در برخی از موارد به نوع دیگری خلق کرده. همکاری زنان در فعالیتهای اجتماعی دید زن را که بنا بر طبیعتش دیدی مادرانه ومهر پرور است وارد صحنه مدنی نموده و در ساختار اجتماع تعادل ایجاد می کند. عالم بشری را میتوان به پرنده ای تشبیه نمود که دارای دو بال است: زن و مرد. پرنده هنگامی میتواند پرواز کرده و به اوج رسد که دو بال بطور مساوی و هماهنگ در تکاپو آیند.

 خبر18 Nov 2008

نقل از سايت دنياي زنDonya-ye Zan

يکی از مسائلی که زنان در سنين بالا با آن درگيرند، تنهايی است. دخترخانمی که در جوانی ازدواج کرده، دارای کودک و يا کودکانی شده، به تربيت آنها همت گماشته، زندگی زناشويی را با همه‏ی مسائل و گرفتاری‏هايش گذرانده و تمام وقت خود را صرف خانه و بچه نموده است، در سنين کهولت، وقتی که کودکان به سن رشد رسيده و برای خود انسانی مستقل شده‏ و به کار و زندگی خود پرداخته‏اند، دچار خلاً و تنهايی می‏شوند. اين خلاً و تنهايی بخصوص وقتی بيشتر نمود می‏کند، که شريک زندگی آنان نيز در کنارشان نباشد. البته می‏توان اين خلاً را با انجام سرگرمی‏های مفيد و کارهای مورد علاقه تخفيف داد. حکايت زير اشاره به اين موضوع دارد.

نقل از سايت: دنياي زنDonya-ye Zan

بهره برداری از نیروهای نهفته دختران و زنان بنا بر تجربه های چند دهه اخیر سازمان ملل متحد یکی از عوامل مهم پیشرفت اقتصادی و اجتماعی در ممالک در حال رشد بشمار می آید. در کنگره جهانی سازمان ملل متحد در سال 2005 حکومتهای جهان در این موضوع توافق کردند که پیشرفت زنان موجب پیشرفت همگانی در تمامی ممالک دنیا خواهد بود. دبیر کل سازمان ملل متحد آقای بانکیمون در سخنرانی خود بمناسبت روز زن در هشتم مارس سال 2008 به این موضوع اشاره کرد که تجربه های متعدد و مستند این سازمان در چند دهه گذشته نشانگر آنست که پیشبرد زنان و بهبود شرایط تربیتی وآموزشی آنان اثر مضائف بر باربری و تداوم رشد اقتصادی ممالک داشته است.