بعضی وقت ها آدم در یک نقطه گیر می کند. شاید خودش هم بخواهد حرکت کند ولی آدم های اطرافش یا به قول جامعه شناس ها، جامعه به او اجازه حرکت نمی دهد. همین جامعه شناس ها می گویند که جامعه ایران در مرحله گذار قرار دارد. یعنی از سنت به سمت مدرنیته در حرکت است. در این مرحله گذار حالات مختلفی پیش می آید. بعضی آدم ها بخشی از وجودشان یا بهتر بگویم فکرشان سنتی و قسمت دیگرش مدرن است. حالا بستگی دارد، بعضی آدم ها بخش سنتیشان قوی است و برخی از آنها بخش مدرنشان. به این گروه کاری نداریم چون به قول معروف کاری به کار کسی ندارند. گروه مد نظر ما گروهی است که فکر می کنند مدرن هستند ولی هنوز رفتار سنتیشان را ادامه می دهند. گروهی هستند که ادعای روشن فکر بودن دارند و همه ی افراد را وادار می کنند که فکر کنند که آری، من روشن فکر هستم و خودشان را به عنوان یک شخصیت روشن فکر معرفی می کنند.

تقدیم به روح بزرگ پدرم، وجود صبور مادرم و دوست عزیزی که با تشویقهایش انگیزه ی نوشتن این متن را در من ایجاد کرد ... انشایت را بخوان. نوبت توست. سرم بلند کردم. با من بود؟ نگاهش کردم. آری. با نگاهش فهماند که نوبت من است. و اینک منم که باید از درد های دلم بگویم. از حرفایی که مدتهاست بغضش گلویم را می فشارد.

خوب یادم هست یک بار وقتی بعد از شام مهمانی مامان ازمن خواست که ظرفها را بشویم یکی از مهمان ها گفت: "ای بابا این بیچاره گناه داره. وقتش که برسه به اندازه کافی ظرف می شوره. بذارتا می تونه جوونی کنه و از زندگیش لذت ببره" اون روز خیلی از اون حرف خوشم اومد و در دلم آرزو می کردم کاش مامان هم مثل اون زن فکر می کرد ولی بیشتر که فکر می کنم . . . .