|
اینجا زمین است، خاک دیرینه پاک یزدان، جولانگاه آناهیت و ایشتار و دیگر خدایان. از دیر باز معشوقۀ خوش آب و رنگ مهر و ماه بوده است، با حریر رنگ رنگ دشت هایش، با گیسوان سبز رنگ جنگل هایش، با آبی زلال چشمه سارش، با پیام پر بهای اهورایی اش بر دیباچۀ آفرینش که گفت: "آسمان ها نشانه بزرگی من است، به دیدۀ پاکیزه در او بنگرید و ستاره ها گواه راستی منند، به این راستی گواهی دهید." نیلگون هزارلای آسمانش جلوه گاه شکوه آفریدگار، ژرفای آبی دریایش یادآور بزرگی دادار و آب و خاک و باد و آتشش چون یک خانوار. آب خاک را ندا می کند و می گوید: "بیا ذکرهای عالم را بگذاریم و به ثنای پادشاه جاودانه پردازیم"، کوهسار صلا می زند که "ای درختان سرفراز! امروز است روز آواز و هنگام راز"، و درختان چون عابدانی پرهیزکار گروهی سر به سجدۀ نیاز آورده اند و عده ای به شکر گزاری، نماز.
باران، آیۀ بخشش بی پایان، بر خراب و ویران یکسان می بارد و قطره های مهر آسمان را بر دمار و عمار، هدیه می آورد. از خاک سر سخت گل می رویاند و از سنگ تن سخت، گیاه. شکوفه ها به رقص می آیند و زنجره ها در آواز، سرود نیایش را همنوا با رودبار می خوانند که: "ای زمینیان، نیکوست روز ما و نیکوست حال ما چه که معشوق به هزار جلوه و جلا آشکار آمده"، به هر چه بنگری نشان دوست نمایان است، صلابتش در کوهستان، شکوهش در آسمان، راز پنهانش در جنگل، بخشایشش در برف و باران، پویاییش در رود و لطافتش در آوای مرغان. گویی جهان را عرصۀ جولان خویش قرار فرموده و ملک را آینۀ ملکوت. طبیعت بکر را حریم کبریایی خود ساخته که در عمق سکوتش هزار آواز پر رمز و راز نهان است، که در هر جای آن می توان به بلندای پاکی و آزادگی رسید. مگر نه اینکه نیاکان ما، پارسیان ایران زمین و پارسایان در جهان بهترین، الوند و دماوند را با خون و جان پیوند می زدند و آب را به پاکی می پرستیدند؟ خاک را مبرا از خاشاک می کردند و زمین را مام بی بغض و کین می خواندند ؟ آری ما از همان ریشه ایم و حال افسوس که تیشه بر آن گرفته ایم! انسان ، این آیۀ تمام نمای کائنات که هر نشانی اگر در کائنات جدا جدا پنهان است در او یک جا جمع و نمایان است، این برتر آفریدۀ پروردگار و مهتر مخلوق کردگار، دست یغما به زمین بی صدا گشوده و حریم منزه کردگار را آلودۀ امیال و احوال تاریک خویش نموده است. چه بسیار آب ها که به گنداب تبدیل شدند و چه فراوان درختان که زخم خوردۀ تبر، بی جان بر زمین افتادند. چه دشت های رنگ به رنگ که برهوتی خشک و بی رنگ شدند و چه زمین های حاصلخیز که ابرشهرهای رعب انگیز گشتند. و حال جای جای این خاک تابناک، از درد این چپاول می نالد. زنده رود غمگین است، خزر حیران مانده و دماوند بغض در گلو خوابانده..... دیگر مجال افسوس و حیرت نمانده. اگر این دم، دم فرو بندیم، فردا از غم دمادم شویم. Powered by AkoComment! |
