Javanim - دنیای آدمها

نگارش: روحا رضایی

۲۷ شهريور ۱۳۸۶

دنیای آدم های امروز را رنج و غم فرا گرفته است. آدم ها مانند رباط هایی شده اند که شادی و غم را تشخیص نمی دهند و معنی شاد بودن را نمی فهمند. خیلی ها آنقدر بی احساس شده اند که هرگز دیدن بچه یتیمی خم به ابرویشان نیاورده و یا ازدواج بین دو جوان عاشق، لب های همیشه بسته آنها را با تبسم زیبا نکرده است.

بعضی ها هم آنقدر خود را بشاش جلوه می دهند که خوشی های دنیا برایشان کسل کننده شده است. دیگر بیرون رفتن با بهترین دوستشان برایشان زیبا نیست. دیگر با خانواده قدم زدن را با شکوه نمی بینند. بعضی ها هم آنقدر رنج وغم زندگیشان را فرا گرفته که تقویمشان به جای نوشتن تولدهای عزیزانشان پرشده از سالگردهای فوت. و به جای رفتن به جشن تولد و جشن عروسی نزدیکان و شرکت در خنده های آدم های دیگر، به سر قبر مردگان می روند و با آنها حرف می زنند. هر جمعه شب برای آنها حلوا نذر می کنند. هر صبح با اشک هایشان صورتشان را می شویند و هر شب با ناله ی دلشان به خواب می روند. دیگر چشم گشودن طفلی به این دنیا برایشان جالب و هیجان انگیز نیست. به جای فکر کردن به آینده روشن و درخشانی که طفل در پیش دارد به مرگ او در آینده می اندیشد و فکر می کند که او نیز روزی می میرد و عده ای را داغدار می کند. برای همین دلسرد وگریان می شوند. چه تأسفی که از دل بی کینه این افراد بلند نمی شود. آهشان مرغان آسمان را به گریه می اندازد. دنیای آدم ها خراب شده است. دنیای آدم ها پر از غم شده است. چه کسی می تواند محرم اسرار وسنگ صبور باشد؟ به راستی چه کسی آه خود را فراموش می کند وبه آه دیگری گوش می کند؟ آیا تا به حال شبی را به بیداری گذرانده ای تا صدای دلنشین مومنان را بشنوی؟ همان هایی که شب ها را بیدار می مانند تا صدایشان واضح تر به آسمان ها برسد. آنهایی که از صبح لحظه شماری می کردند تا درد دلشان را پیش فرمانروای آسمان ها بازگو کنند؟ آیا هنگام سحر وقتی هنوز سپیده صبح خود نمایی نکرده بیدار بوده ای، تا صدای زیبای نماز روشن دلان را بشنوی؟ یا صدای مادرانی که برای موفقیت وسلامت فرزندان دلبندشان دعا می خوانند را شنیده ای؟ اگر نشنیده ای که وای بر احوالت. ولی اگر شنیده ای به قلبت نگاه کن. تو زیباترین قلب را داری. پس تو نیز مانند آنان باش.

نظریه

زيبا بود
نوشته شده توسط کاربر \n This email address is being protected from spam bots, you need Javascript enabled to view it '>نارون در 1386-06-30 02:41:22

متاسفانه همانگونه كه اشاره نموديد فرهنگ غالب در اجتماع ايران، عزاداري،‌نوحه خواني و سوگواريست. بگونه اي كه حتي در صورت مصادف شدن تولد و وفات ائمه با يكديگر محتواي برنامه هاي تلوزيون، جز غم و ماتم ، چيزي منعكس نمي نمايند. حتي بخاطر دارم روزي كه مصادف با تولد يكي از ائمه بود تلوزيون روشن بود فردي، مداحي مي كرد و حاضرين دست مي زدند اما جالب بود كه صداي مداح و لحن او بيشتر به تعزيه خواني شباهت داشت حتي مردم هم بگونه اي دست مي زدند كه گوئي سينه مي زنند.
در اين زمان مي توان انديشيد كه چگونه مي توان رنگ شادي و نشاط را در زندگي مردم دوباره زنده كرد چرا كه معتقديم "وقت سرور روح انسان در پرواز است" و مي دانيم سروري كه بتواند انسان را روزبروز زنده تر كند ، سروري ملكوتي و معنويست . سروريست كه از پيام جديد الهي كه براي بشر اين زمان آمده است؛ نشات مي گيرد و با خوشي هاي زود گذر عالم خيلي فرق دارد

نظر بدهيد
لطفا نقد و نظریات خود را صرفا در رابطه با موضوع مقاله بنویسید. متن هایی که در آن به افراد تهمت و یا بی حرمتی شده باشد، و همچنین نوشته هایی که حاوی آدرس سایت شما یا سایت های دیگران باشد فورا از سایت حذف خواهند شد.

کاربر:*
ایمیل:
عنوان نظر:
متن نظر:*

کلمه رمز:*	قبل از ارسال این کد را وارد کنید

فهرست موضوعات

اعلانات