|
وقتی که بابک جریان زمین خوردنش را تعریف کرد، نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و به شدت خندیدم. اما وقتی چشمم به اخمهای مامان افتاد، خنده ام خشک شد. مهمانان که رفتند، فوری گفت: "چند بار باید بهت بگم اینقدر بلند نخند. اصلاً از همون موقع که بهت اجازه دادم جلوی مهمونا بلوز قرمز بپوشی می دونستم امشب یه مشکلی پیش می آد. آخه تو چرا به فکر خودت نیستی؟"
این صحنه برای اکثر دخترهای ایرانی آشنا است. بلند نخند، شوخی نکن، خیلی حرف نزن، زیاد از خونه بیرون نمون و . . . و آنها می دانند که به خاطر دختر بودنشان باید به فکر آینده خودشان باشند و الّا ممکن است که "شوهر گیرشان نیاید"، که ظاهراً بلایی بزرگتر از این برای یک دختر وجود ندارد. اما آیا ایجاد محدودیت برای دختران می تواند آینده ایشان را تضمین نماید؟ والدین که ازدواج را مهمترین هدف زندگی دختر خود می دانند، او را کاملاً مطیع قوانین جامعه مردسالار تربیت می کنند. اوضاع در تلویزیون هم خیلی بهتر از این نیست. زنان در سریالهای تلویزیونی تعرفه وار، به 3 دسته اصلی تقسیم می شوند: دسته اول: "نقش های مثبت و توصیه شده" مادران فداكار ، زنانی كه تمامی حریم های جامعه مردسالار را پاس می دارند. زنانی با فرهنگ تسلیم. مهربان و قانع و مشغول به كار منزل و فرزند و یا در حال ازدواج با كمترین توقعات و كمترین حقوق. دسته دوم : "زنان بد". نقش های سرزنش شده كه در اكثر مواقع در انتهای فیلم ارشاد شده و تحت تبعیت الگوهای مثبت فیلم در می آیند. زنانی كه چندان تحت سلطه فرهنگ تسلیم نیستند و به نوعی بر شرایط تاثیرگذاری می کنند. دسته سوم: "نقش هایی كه بود و نبودشان در روند كلی داستان تاثیری ندارند" در گذشته تصور می شده است که زنان از لحاظ کالبد و خلقت و بالاخص از لحاظ هوش از مردان پست تر هستند و این تفکر عمومیت داشت _و هنوز نیز تا حدی دارد_ که زنان مجاز نیستند در میدان امور مهمه قدم بگذارند. ادامه همان تفکرات است که در عصر حاضر خانه را برای دختران فهمیده امروزی به قفسی تبدیل کرده است که یا آنان را به بیماری افسردگی دچار یا مجبور به فرار از خانه می سازد. شاید در قابلیتهای زنان و مردان تفاوتهایی دیده شود، اما علت این امر آن است که زنان در طول تاریخ از تعلیم وتربیت کامل و حق پیشرفت مساوی محروم بوده اند. هنوز نیز در کشورهای در حال توسعه دختران کمتر حق تحصیل دارند. در حالی که اگر به زنان فرصت مساوی داده شود، مطمئناً هم تراز مردان می گردند. در ماهنامه پیام یونسکو نقل شده است، "باسوادی دختران، امتیاز است و برتری های واضح و آشکاری دارد. کودکان یک زن تحصیل کرده از سلامت بیشتری برخوردارند و احتمال بیشتری وجود دارد که چنین زنی نسبت به باسواد شدن فرزندان خود کوشا باشد. نسبت به باردار شدن کنترل بیشتری دارد، نقش بیشتری در زندگی اقتصادی ایفا می کند و برای احقاق حقوق خود در خانه و در جامعه بیشتر ایستادگی می کند." برای جامعه مردسالار، پذیرش حقوق مساوی با زنان، در ظاهر به معنای از دست دادن امتیازاتی است که تا کنون کسب کرده اند. اما، حقیقت چیز دیگری است. مادامی که زنان از حصول امکانات عالیه خود محروم باشند، مردان هم به عظمتی که ممکن است متعلق به آنها باشد نخواهند رسید. اگر جامعه انسانی را همانند پرنده ای در نظر بگیریم، زن و مرد دو بال این پرنده خواهند بود. تنها زمانی پرواز ممکن می شود که هر دو بال به یک اندازه پر بزنند و اوج گیرند. اگر یک بال قوی تر از دیگری باشد و مانع پرواز بال دیگر شود، پرنده سقوط می کند. پدران! مادران! دست از زندانبانی دختران خود بردارید و حق انتخاب روش زندگی را از آنها نگیرید. در کنار حفظ موازین اخلاقی، آنها را از حقوق مسلمشان برای رشد فکری و اجتماعی محروم نکنید. دختری که چشم و گوش بسته فقط اطاعت را می آموزد چگونه می تواند به مادری شایسته تبدیل شود و فرزندان روشنفکری را تربیت نماید؟ اگر خواهان صلح و آرامش هستیم، ما جوانان، به عنوان پدران و مادران آینده، باید از اکنون به حقوق زنان احترام بگذاریم و باور کنیم که مشارکت زنان در جامعه می تواند از جنگ و خشونت بکاهد و دوستی و محبت را به ارمغان بیاورد. فهرست منابع ماهنامه پیام یونسکو کتاب گفتاری کوتاه درباره امر بهایی http://www.womeniniran.net/ Powered by AkoComment! |
