|
هموطن عزيزم،امروز مي خواهم قدري از آنچه در دلم مي گذرد براي شما بگويم ومنظورم تنها بازگوكردن مطالب براي كسي است كه مي دانم گوش شنوا دارد. من هم مثل شما و ساير هموطنان، عاشق ايران زمين هستم و از طرف ديگر به اندازه ي كافي عواقب زندگي در يك حكومت مذهبي را تجربه كرده ام؛ ولي اين دليل بر آن نمي شود كه چشم خود را بر روي بسياري از واقعيت هاي تاريخي ببندم و با يك لجبازي كودكانه منكر بسياري از مسايلي شوم كه به واقع در كشورم و براي ملتم اتفاق افتاده است؛ يعني درست همان كاري كه بسياري از هموطنان ايراني چه در داخل و چه در خارج از كشور به آن مشغول شده اند.
خوشبختانه با تجربه ي تلخ چند سال اخير، تعصبات خشك و كينه توزانه ي مذهبي تقريباً از وجود هموطنان رخت بربسته؛ ولي متأسفانه گزينه ي ديگري جانشين آن گرديده و آن وطن پرستي افراطي در ميان بسياري از ايرانيان و بويژه طبقه ي ادبا و انديشمندان مقيم خارج از كشوراست.اگر تعصب بد است- كه هست- از هر نوعي كه باشد، بد است زيرا آيينه ي فكر و انديشه ي ما را زنگ آلود مي كند و چشم ما را به روي بسياري از حقايق مي بندد ...دوست عزيز، به صحبت هاي اين افراد دقت كن؛ با چه شور و اشتياقي از عظمت و شكوه ايران باستان ياد مي كنند( البته كه چنين است و بر منكر آن لعنت) ولي بلافاصله نفوذ ديانت اسلام به اين آب و خاك را مسئول تمام بد بختي هاي ايران مي دانند؛حتي تاريخ ايران را به دو قسمت كاملا مجزاي قبل از اسلام و بعد از آن تقسيم مي كنند كه در آن ايراني قبل از اسلام در غايت خوشبختي است و ايراني بعد از اسلام در نهايت بدبختي.آيا به واقع چنين است؟!؟!آيا ايرانيان پس از ورود اسلام به انحطاط كشيده شدند يا قبل از آن مغ ها و علماي دنيا پرست زرتشتي آنان را در غرقاب فنا و نيستي غوطه ور كرده بودند؟ درست است كه كورش بزرگ و داريوش كبير در تمامي تاريخ مايه ي افتخار و مباهات ايران و ايراني بوده و خواهند بود؛ ولي آيا پادشاهان بعد نيز(تا قبل از ورود اسلام) مثل اسلاف خود رفتار كردند؟ مگر نه اينست كه زمام امور مملكت را به كف بي كفايت جمعي از علماي ظاهر فريب سپردند و ايرانيان را به بد بختي و فلاكت رساندند؟به علاوه، اگر چه پرسپوليس و تخت جمشيد و يا منشور كورش كبير نشانگر قدمت چندين هزار ساله ي تمدن و فرهنگ ماست؛ ولي آيا اين همه شاهكار هاي زيباي تاريخي كه بعد از اسلام در ايران بنا شده نقشي در معرفي ونمايش اصالت فرهنگ ايراني به جهانيان نداشته و ندارد؟ يا اگر ايرانيان به زور شمشير و سر نيزه اسلام آورده بودند و عشق، كوچكترين مدخليتي در اقبال آنان به اسلام نداشته؛ آيا هيچ وقت رغبت مي كردند تا از هوش و استعداد و ذوق و قريحه ي ايراني خود در خلق چنين آثار زيبايي كه حاصل تلفيق عشق و عقل است، كمك بگيرند؟ اميدوارم متوجه باشي كه منظورم چيست؟ مسأله ي اسلام و قوم عرب دو مقوله ي كاملاً مجزا در تاريخ ايران بوده؛ ولي ايران پرستي افراطي از يك طرف و بد بيني ديني از طرف ديگر ما را مجبور كرده كه نه فقط كج بينديشيم؛ بلكه آن را به ديگران هم القا كنيم و اين يك خطر بزرگ براي ملت ماست.به فردوسي نگاه كن( اسوه ي ايران پرستي در تاريخ ايران زمين)٣٠ سال براي خلق شاهنامه، آن اثر جاودانه، زحمت نكشيد تا اسلام را در ايران از بين ببرد؛ او خود يك مسلمان معتقد بود و عقايد اسلامي او در همان شاهكار منظومش مندمج است(مثلا عقيده ي او در مورد مقام زن)؛او شاهنامه را نوشت تنها به اين دليل كه ازمحو زبان فارسي به خاطر نفوذ اعراب در ايران جلوگيري كند؛ ولي متأسفانه ديدگاه كنوني به گونه ي ديگريست...گويا ما ايرانيان يا بايد افراط كنيم يا تفريط واعتدال برايمان معنا ندارد.اگر اعراب، بسياري از پدران ما را كشتند و مادران ما را به اسارت گرفتند، اما اسلام را در زماني براي ايرانيان به ارمغان آوردند كه اجداد ما خسته و مجروح پيامد هاي آييني كهنه و پوسيده بودند و تشنه ي دريافت پيامي تازه ؛ به همين دليل بسياري با آغوش باز آن را پذيرا شدند و اين يك امر طبيعي بود. به هر روي نمي دانم چرا براي اثبات وطن پرستيمان بايد راست را كج بينگاريم؛كاش قضيه به همين جا ختم مي شد. چنين افرادي كه داعيه ي احترام به اديان هم دارند گاهي مطالبي مي نويسند و چنان تصويري از اسلام و حتي حضرت محمد ارائه مي دهند كه به واقع تأسف آور است و اين در حاليست كه بسياري از مشاهير مورخين دنيا بر خلاف بسياري از نظرات آنان برداشت مثبتي از اسلام و پيامبر آن دارند. شك نيست كه قوم عرب بسيار وحشي و خونخوار بودند و جنگ و قتال جزو عادي ترين برنامه ي زندگي آنان محسوب مي شد و حضرت محمد تنها فردي بود كه موفق گرديد با رنج و مرارت زياد قبايل مختلف را در طي ٢٣ سال با هم متحد كند و از آنان امت واحده بسازد. در اينجا قصد ندارم حقانيت اسلام را ثابت كنم و يا حتي داروي آن را براي درمان درد هاي امروز بشر كافي بدانم؛ بلكه مي خواهم بگويم مي توانيم به ايراني بودن خودمان افتخار كنيم بدون آنكه مجبور باشيم حقايق تاريخمان را انكار كنيم و باعث جدايي و تفرقه هموطنانمان گرديم.ايراني باهوش، حقايق اسلام را دريافت به آن رنگ و آب ايراني داد و به جهان عرضه كرد؛ كاري كه مخاطبين اوليه اسلام(اعراب) هيچ گاه از عهده ي آن بر نيامدند.هنر اسلامي،معماري اسلامي،فلسفه ي اسلامي و... همه و همه در پرتو ذوق و انديشه ي ايراني شكوفا گرديد و معنا يافت و به بلاد ديگر سرايت كرد.آيا بهتر نيست كه به اين صورت به ايراني بودنمان افتخاركنيم و به خود بباليم كه ملتي بوديم باهوش كه با وجود هجوم و يورش به خاك وطنمان، نه تنها فرهنگ و آداب و رسوم و زبانمان را از دست نداديم بلكه از اين شايد به اصطلاح تهاجم فرهنگي در جهت پيشرفت و تعالي فرهنگيمان بهره ها برديم... هموطن، چنين برخوردها و تحليلهاي ناصحيح از تاريخ چه نتيجه اي در برخواهد داشت، جزآنكه تخم كينه و نفرت را در قلوب مي كاريم و باعث جدايي و تفرقه ي هموطنان مي شويم. مدتهاست كه چنين برداشتهايي دلم را بدرد آورده و متأسفانه متوجه عواقب چنين نظريه پردازيهايي نيستيم.اگر طالب برادري و اتحاد فرزندان اين آب و خاكيم، اگر به مام وطن، عاشقانه عشق مي ورزيم؛ از اين راه، جز به نا كجا آباد نخواهيم رفت .بياييد همانطور كه ايران را با تمامي اختلافات اقليمي و آب و هواييش دوست داريم به ايراني هم با هر قوميت و زبان و دين و مذهبي كه هست عشق بورزيم؛ نه به قول، بلكه به عمل، و گلستاني بسازيم مملو از گلها و رياحين معطر و خوشبو كه تنوع طرح و رنگشان نه تنها از زيبايي اين بوستان نمي كاهد، بلكه جلوه ي جمال و جلالش چشم هر بيننده اي را خيره و حيران مي سازد. به اميد آن روز...
|
