|
مضمون غالب ترانه های قدیمی، عشق پاک به معشوقی با حسن فراوان بود. امروزه چیزی که به جای عشق به چشم می خورد هوس جنسی است. ترانه هایی که در مورد ضدارزشهایمان به راحتی صحبت می کنند.
با رسوخ سبک رپ در میان خوانندگان ایرانی اوضاع به کلی متفاوت شد.چیزهایی که زمانی حتی فکر کردن به آنها ناپسند بود امروزه روی سن خوانده می شود و اداکنندگان این جملات ستاره می شوند. ترانه هایشان با صدای بلند پخش می شود و جوانان هم با هیجان آن عبارات را تکرار می کنند. اما آیا کار به همین جا خاتمه پیدا می کند؟ مطمئناً نه! چون زمانی که پرده شرم و حیا پاره شود دیگر کنترل اخلاق عمومی غیر ممکن می شود. چیزی که با خوشحالی و به طور موزیکال به زبان آورده شود زشتی خود را از دست می دهد و عمل به آن دور از ذهن به نظر نمی رسد. اگر هم در مواردی به علت تربیت خانوادگی احساس شود که اینگونه رفتارها اشتباه است آنوقت نوبت ذهن فعال است که به کار می افتد و هزار و یک توجیه برای آن پیدا می کند " ما که هیچ دلخوشی نداریم!" ، " در توبه رو که نبستن"، " حالا با یه اشتباه که آدم نمیره جهنم" ،"آدم باید به روز باشه" . بدین ترتیب شمع قلب با بادهای هوی و هوس خاموش می شود و عوض آن غبار غم دل را تیره می کند. در این شرایط دیگر هیچ چیز نمی تواند انسان را خوشحال کند . کسی که به این مرحله برسد برای جبران این لطمه، بیشتر و بیشتر به دنبال هیجانات موقت می رود و شادی از دست رفته اش را در آنها جستجو می کند. اینجاست که اینگونه اعمال، جزئی از زندگی می شود. ذهن کاملاً آنها را می پذیرد و در همه جا و همه زمان به دنبالش می گردد. گوشی موبایل پر می شود از عکسها و جوکهایی که باید مراقبشان بود که مبادا به دست هر کسی بیفتد و نگاهی که به دختران و زنان می شود تغییر می کند و انتظاراتی که از آنها می رود رنگ عوض میکنند، و در چنین جوی زنان نیز برای این که از مرکز توجه خارج نشوند بیشتر و بیشتر به ظاهر و پوششان توجه می کنند. دیگر کسی برای عفت و پاکدامنی ارزش قائل نمی شود. ساده پوشیدن، حماقت و روی مد نبودن، عقب افتادگی، به حساب می آید. آفت دیگری که به جان چنین جامعه ای می افتد آمار بالای طلاق است. زمانی که پسرها به دنبال زنی خوش تیپ و خوش اندام و با آرایش های آنچنانی باشند، می توان حدس زد که بعد از گذشت چند ماه از ازدواج چه به سر خانواده جدید که در آن مرد و زن نمی توانند به هم اعتماد داشته باشند، می آید. جریان این رودخانه منجلاب را باید از سرچشمه مسدود کرد.در وجود هر فردی چیزی وجود دارد که او را از آنچه شایسته و لایق مقام انسانیت نیست منع می کند. اما این گوهر، بسیار در معرض خطر است و به مراقبه دائمی احتیاج دارد. ممکن است ناچیز ترین چیز ها وجود آن را به خطر بیندازد و ما را برای همیشه از داشتن حیا محروم کند. ولی توانایی انسان آنقدرها هست که بتواند با وجود تمام تبلیغاتی که بر علیه ارزشها می شود، حیا را در خودش زنده نگاه دارد و از وجودش بهره ببرد. بیایید به جای اینکه بگوییم می شنوم اما تأثیر نمی گیریم، با شجاعت بگوییم گوش نمیکنم و به جای اینکه بگوییم می بینم اما فراموش می کنم، با جرئت بگوئیم نگاه نمی کنم. مطمئن باشیم که پاکی روح ما خیلی بیشتر از لذتهای موقت ارزش دارد. با هوشیاری انتخاب کنیم که به چه چیز گوش دهیم و چه چیزی را نگاه کنیم. Powered by AkoComment! |
