|
نگارش: الهام
|
|
۱۳ مرداد ۱۳۸۶ |
|
روزها را می گذرانیم تا به خوشبختی برسیم.براستی خوشبختی چیست که هر روز صبح با چهره های عبوس و خواب آلوده برای یافتنش به این سو و آن سو می دویم؟ ثروت؟ شهرت ؟ تصور نمی کنم که هیچیک از این زیبائیهای ظاهری دنیا بتواند انسان را به خوشبختی برساند .چرا که انسان ریشه در خاک الهی دارد , ریشه دلهای آدمیان به گلهای بوستان محبت پروردگارشان پیوند خورده است و براستی نمی تواند در گلدانهای تنگ و تاریک زمین بی مهر به گل بنشیند.
حال با این دل چه کنیم تا به خوشبختی برسد؟ جاده سر سبزش کدام است؟ آیا به تنهایی می توانیم این مسیر طلایی را بیابیم؟ نه گمان نمی کنم ... ما در این جهان دد صفت به تنهایی نمی توانیم آنرا بیابیم , نیاز به مدد باغبانمان داریم , باغبانی که با مهر و محبت عشق خودش را در وجودمان به ودیعه نهاده , او که براحتی مسیر خوشبختی را به ما نشان می دهد ولی ما آنرا نمی بینیم.... پس بیایید زین پس کمی دقیقتر به اطرافمان بنگریم تا به لطف و رحمت پروردگار پی بریم و به این باور برسیم که خوشبختی یعنی همین! خوشبختی یعنی دوست داشتن , خوشبختی یعنی دوست داشته شدن.... آری اینست معنا و مفهوم این کلمه سحر آمیز Powered by AkoComment! |