|
به هر گوشه که می نگرم جز سیاهی و تیرگی چیزی به چشم نمی خورد ، به گوشه گوشه ی این ایران عزیز که می نگرم با چشمانی اشک بار شاهد تصاویری اسف بار می باشم و در کناری می نشینم و به این وقایع هولناک می اندیشم. می اندیشم که چه چیزی تا این حد باعث سرگردانی و فساد می گردد ، می اندیشم به ایران متمدنی که هزاران دانشمند و شاعر و محقق در دامان صفا و محبت خود پرورش داد و زمانی مهد علم و تمدن و فرهنگ گشت؛ امااکنون نسل این دانشمندان و شاعران آیا این تمدن و فرهنگ گرانقدر را حفظ نمودند؟ ایرانی که وسعتش به وسعت دل های مردم باصفایش بود و از فساد اخلاقی و اجتماعی و اقتصادی کمتر سخنی به میان می آمد به چه بلایی گرفتار آمده که تنها وسعت ظاهریش را حفظ کرده و از وسعت دل ها خبری نیست.
و امروز می خواهم از بیماری و دردی بنویسم که هنگامی که در پارک ها، خیابان ها، بازارها و خلاصه در جای جای این سرزمین پهناور می نگریم، شاهد آنیم. از دردی بنویسم که تلویزیون و سینما با تمام تلاش خود می کوشند ذره ای از مصیبت های این درد را به نمایش بگذارند و به عقیده ی من در به نمایش گذاشتن آن ها موفق بوده اند و فیلم های خوبی ارائه داده شده است؛ ولی افسوس که همچنان در جامعه به تعداد این افراد افزوده می گردد و این کار ها تأثیر بسار کمی گذاشته است. چه می شود که طهران عزیز 137 هزار معتاد را در دل خود جای داده است و این در حالی است که این آمار تنها و تنها آمار یکی از شهر های ایران است و این برای یک کشور با این تاریخ گهر بار تلخ و سنگین است. فرد معتاد یک بیمار است. بیماری که ابتدا به خود و خانواده اش و سپس به جامعه اش ضررهای فراوانی وارد می آورد. اعتیاد موجب تضییع مال می گردد و جالب امراض و ملال می شود، جسم را به کلی معلول نماید و اعصاب را سستی بخشد و مغز را از احساسات بلند مرتبه ممنوع نماید، فرد معتاد اوقات بشریش بیهوده می گذرد و اموالش بیجا صرف می گردد. نفعی به بدن نمی رساند و تنها و تنها صحت و سلامتی جسمی و روانی را از انسان سلب می نماید. روح محبت و سلامتی از خانواده رخت برمی بندد و عنکبوت سیه روزی و تیره بختی بر زندگی انسان تار بیماری و فساد می تند. مهم ترین رکن جامعه (خانواده) که سلامتی آن موجب سلامتی جامعه است، رو به زوال می گذارد و زوال آن موجب زوال یک جامعه و زوال یک جامعه به ترتیب موجب نابودی یک کشور و سپس این جهان می گردد. آیا انسان باید آنقدر خود را ذلیل و پست نماید که خود را آلوده ی این عادت مذمومه کند؟ رخنه ی این فساد از کجاست که هر روز بزرگ و بزرگ تر می گردد و راه حلی برای آن در نظر گرفته نمی شود؟ یعنی آنقدر ارزش زندگی انسان ها برای یکدیگر کم شده است و آنقدر سردی و بی توجهی انسان ها نسبت به زندگی هم نوع خود در قلب ها رسوخ پیدا کرده است و آنقدر زندگی ماشینی جای هم نوع دوستی را گرفته که کسی به خود اجازه نمی دهد در مورد آن تنها اندکی فکر کند؟ به عقیده من تا اوضاع اقتصادی ایران بدین گونه است ، تا زمانیکه پایه ی خانواده ها سست است و هیچ آموزشی در میان نیست، تا هنگامی که در جامعه تفریحی سالم و به دور از فساد و منفعت وجود ندارد و از همه مهم تر تا زمانی که ایمان و ایقان جوان ما آنقدر ضعیف است که با مشکلی پایش می لغزد و توکل به خدا در متن زندگیش وارد نشده، این وضع نا بسامان همچنان ادامه دارد و همچنان شاهد جوان خود در گوشه و کنار پارک ها و خیابان ها هستیم که همچون ماری در خود چنبره زده و درد می کشد، روح او آزرده است و هیچ چشمان نگرانی به سوی او نمی نگرد و آنقدر این اتفاق ساده و تکراری به نظر می رسد که حتی جامعه نیز در پی برطرف کردن آن نیست. جوان ما باید از لحاظ روحانی تغذیه شود . در او بینش و باورهای روحانی ایجاد گردد و او را از درون متحول نماید و بسازد. نمی دانم شاید صدایم به هیچ جا و هیچ کس نرسد، اما ملتمسانه و با تضرع و زاری می گویم که بیایید فکری کنیم، بیایید کاسه ی دل خود را مملو از نیکی و ایمان وعشق کنیم و بیش از این نگذاریم ایران مقدس آلوده ی این مشکلات گردد. دستان لرزانم را به آسمان بلند می کنم و چشمان اشک بارم را به چرخ نیلوفری پروردگار می دوزم که: پاک پروردگارا، جوانان ایران را از هر آلودگی پاکی و آزادگی عطا کن و از ارتکاب هر مکروه نجات ده و از قیود هر عادت رهایی بخش تا پاک و آزاد باشند و طیب و طاهر گردند ، از دخانیات رهایی بخش تا سزاوار بندگی آستان مقدس شوند و لایق انتساب به حضرت احدیت . اگر تو نیز از جوانان این مرزو بومی ، اگر تو نیز دوست داری با من همیاری کنی و هم صدا شوی ، دعای بالا را از صمیم دل و جان بخوان تا ایران را با قلب پاک و نیت خالصت زنده کنیم. Powered by AkoComment! |
