|
می گفت در تاريخ ادیان خوانده ام که پیروان اولیه هر ديني همیشه در معرض عذاب وبلابوده اند. مثلا پیروان نخستين حضرت مسیح زیرچنگال نفرت ملایان یهودی وآزارواذیت سربازان رومی عذاب می کشیدندومؤمنان اولیه ی حضرت محمد اسیربغض وعداوت سران قریش بودند.
گفتم: آری دوست عزیز، همین طور است. انگار خداوندعالم همیشه برگزیدگان خودرابه میدان فدا برده تا ديگران پند گیرندوهدایت شوند. گفت: ولی تقصیرآن هاچیست؟ عیرازاین است که به ظهورجدیدایمان آورده اند؟ آیا سزای پیشتازی درایمان باید ظلم و جفای ستمگران باشد؟ گفتم: ظاهرا همين طور است؛ اماباید ببینیم علت وحکمت قضیه چیست. گفت: چه علت وحکمتی می تواند داشته باشد؟ گفتم: تاآنجاکه من می دانم، امتحان مومنان، هدایت گمراهان، شمول رحمت الهی، تقویت جامعه ی بدیع وامثال آن. درحالی که می اندیشید گفت : من که نمی فهمم. قدم زنان لحظاتی رادرسکوت گذراندیم. ناگهان سرش رابالا گرفت ودرحالی که متعجبانه به من می نگریست پرسید: - اماشمابهائی ها چرااینقدربلا و مصيبت می کشید؟ شنیده ام که درهمین سالهای انقلاب بسیاری ازافرادمشهورومعمولی جامعه ی شماراشهیدکرده اند، خیلی هارابه زندان انداخته اند، همه راازکارهای دولتی بیرون کرده اند، اموال زیادی رابه تاراج برده اندوجوانان راازورودبه دانشگاه ها محروم نموده اند. - بله دوست عزیزم، درست است . اما آنچه تو گفتي فقط صحنه ای کوچک از سناريوي مشقت و محروميتي است که ازآغازپیدایش این دیانت جدیددرسال 1844 میلادی، در ايران به ناروا به پیروان این دیانت وارد شده و مي شود. - آخر براي چه؟ چراوچگونه این همه ظلم وستم راتحمل می کنید؟ عجیب است؛ من که باهمین مقدارآشیائی اندکی که ازطریق دوستی باشما بااین دیانت پیداکرده ام، متوجه شده ام که شمابه خداوندیگانه وپیام آوران اوایمان محکم داریدوجزخیروصلاح مردمان رانیزنمی خواهید؛ پس چرابایداین همه جوروجفاببینید؟ - دوست عزیز، به قول معروف این قصه ی پرغصه سر دراز دارد؛ اگر بخواهم همه ی علت های آن را برايت بگویم مثنوی هفتاد من کاغذ می شودوسرت دردمی آید. فقط به یک نکته اشاره می کنم وآن این است که مابهائیان سعی می کنیم علت وحکمت هرحادثه مهمی رابخصوص اگرشدیدودردناک باشد، ازدرون آیات وآثارپیامبرمان دریافت کنیم. چون معتقدیم اوست که صاحب ومالک این دیانت جدیداست واوست که هدف ومقصد همه ی تغییرات وتحولات رامی داند، بخصوص اگرازنوع بلایاوسختی های واردبرپیروانش باشد. مثلاملاحظه کن که حضرت بهاءالله درتوجیه و توصيف حکمت بلایای واردبرپیروان خود چه می فرمایند: "قل قدجعل الله البلاء غادیة لهذه الدسکرة الخضراء وذبالة لمصباحه الذی به اشرقت اللارض والسماء" یعنی اینکه خداوندبلایارابارانی براین مزرعه سبزوروغنی برای این چراغ قرارداد؛ چراغی که آسمان وزمین ازنورآن روشن شده است. می فرمایندکه خداوندبرای پیروان دین جدیدخودبلامقررکرده است؛ اماچرا؟ چون جامعه بهائی مثل مزرعه ای سبزاست وهمان نقشی راکه باران بهاری برای سبزه زاران دارد، بلا ومصیبت برای این جامعه دارد. همچنین می فرمایندکه دین جدیدبهائی مثل یک چراغ برافروخته است. منظورچراغ های قدیمی است که اصطلاحا باروغن چراغ روشن می شده است. همان تآثیری راکه روغن برای چراغ داشته است، بلاوسختی برای این دیانت جدیددارد. امااین چراغ نه همان چراغ های کوچک وکم نورآن روزگاراست. چراغی راتصورکن که نورش آسمان زمین راروشن می کندوعلت افروزش آن هم همان روغنی است که درمخزنش ریخته اند. این یک چراغ تصوری است، یک نمادیاسمبل ابداعی است. انشاءالله یک روزهم درباره ی چنین نمادهائی باهم صحبت خواهیم کرد. آری دوست عزیز، بلاومصیبت برای امرجدیدالهی همان تآثیری راداردکه روغن برای چین چراغی عظیم و عالم افروز دارد. درحالی که سرش رابه زیرافکنده بودومی اندیشید، قدم زنان دقایقی رادرسکوت گذراندیم. به نیم کتی نزدیک شدیم وروی آن نشستیم . بالاخره به سخن آمدوباحالتی آمیخته باتعجب وتنبه گفت: - چه تشبیهات زیباوچه جملات گویائی! حالابهترفهمیدم که چراشمابهائیان ایران این همه بلاومصیبت رابه آسانی وباطیب خاطرتحمل می کنیدودرعین حال همیشه هم شادمان وامیدوارهستید. Powered by AkoComment! |
