|
نگارش: الهام سروش
|
|
۲۱ فروردين ۱۳۸۶ |
|
خيلي وقتا تو زندگيمون احساس مي كنيم كه چقدر تنهاييم، چرا همه دوستامون بوي آب و گل غفلت مي دن؟ چرا هيچكس نيست كه تو لحظات سخت زندگي ما رو درك كنه؟ يا كسي رو نداريم كه بتونيم بهش اعتماد كنيم و راز دلمون رو بهش بگيم. ولي هيچوقت با خودمون فكر نكرديم كه يك نفر رو داريم كه هميشه به فكر ماست و بهترين ها رو واسه ما مي خواد. اون كسيه كه ما رو به وجود آورده فقط به خاطر اينكه دوستمون داشته و تا آخر عمر هدايتمون مي كنه به دليل عشق زيادي كه نسبت به ما داره. پس چرا ما اینقدر نسبت به اون بي مهر شديم؟ تا حالا شده تو خلوتمون فقط چند لحظه باهاش راز و نياز كنيم؟ با اينكه مطمئنيم اون بهترين كسيه كه مي تونه كمكمون كنه ولي هيچوقت ازش كمك نخواستيم... اي مهربانترين مهربانان هر آنچه كه مرا از تودور مي نمايد از من بگير و به من اين استعداد را عطا فرما تا تو را بهتر بشناسم و در سبيل محبتت قدم بردارم.
Powered by AkoComment! |