|
پس از 365 روز گردش به دور خورشید ، زمین بار دیگر به اول راه می رسد و فصلی نو به دفتر تاریخ بشریت افزوده می گردد. در هر گوشه بوی تازگی و طراوت به مشام می رسد. گویی همه چیز نو می شود حتی مردم. همانهایی که تا چند روز پیش عصبی و خسته در خیابانها مشغول خرید یا در خانه مشغول خانه تکانی بودند سال که تحویل می شود با روحیه ای تازه ، لباسهایی تمیز و لبخند بر لب ورود بهار را جشن می گیرند و تولد زمین را به یکدیگر تبریک می گویند.
به یُمن این روزهای مبارک افراد با عید دیدنی های کوتاه ، اما شیرین ، جانشان را با دیدار از آنانی که دوستشان دارند لبریز از عشق می کنند و گاه این عشق را به صورت هدیه هایی کوچک در قالبی مادی نثار عزیزانشان می کنند. مطمئناً همه ما خاطرات خوشی از عیدی گرفتن داریم و شاید بعضی از آنها ، ما را به یاد عزیزانمان می اندازد. مجله پیام یونسکو نقل می کند که : رسم هدیه سال نو تاریخی دارد هم ساده و هم پیچیده . . . مثلاً این آرزوی ژاپنی ها را در آغاز سال نو شان بررسی کنیم : "wa uchi o-ni __ fuku(ای شیطان ها دور شوید – نیک بختی وارد شو)" همانگونه که سال کهنه باید با خود بد یمنی را ببرد ، دادن و گرفتن هدیه در آغاز سال نو ثروت و نیکبختی به همراه می آورد و این هدیه ها شگون و وردی جادویی تلقی می شود که تضمین می کند سال نو با همان شادمانی و سروری که آغاز شده است تداوم یابد . . . مردم فرانسه می گویند : " شیوه دادن هدیه مهمتر از خود هدیه است." و این گویای آن است که بنا به اعتقاد آنان ، اگر قرار است چیزی به دست کسی برسد بهتر است از راه هدیه باشد گویی عمل هدیه دادن ارزشی دوچندان به هدیه می بخشد. بومیان مائوری زلاند نو معتقدند که قدرتی جادویی که به آن "هائو" می گویند در هدیه رسوخ می کند و میان هدیه دهنده و هدیه گیرنده پیوندی دائمی برقرار می کند... اعضای جامعه با رد و بدل کردن هدیه که اغلب ارزشی نمادین دارد آن هم در زمانی خاص از سال زندگی جمعی را به شیوه ای آشکار و هویدا بیان می کنند ، زندگی جمعی که همانند رد و بدل کردن هدیه عبارت است از پذیرش آزادانه وابستگی متقابل به یکدیگر."* حال سهم ما در این میان چه خواهد بود ؟ آیا نوروز را تنها با خرید کیف و کفش و لباس و خانه تکانی برای خودمان شیرین می سازیم یا از هم اکنون به فکر دنبال کردن این رسم قدیمی خواهیم بود؟ آیا افرادی هستند که من به عنوان یک جوان لازم باشد به آنها عیدی بدهم؟ مطمئناً چنین افرادی وجود دارند. کافیست کمی به اطرافمان نگاه کنیم. پدر و مادری مهربان که همیشه می خواهیم فریاد بزنیم که دوسستتان داریم اما گاهی از بیان این احساسات شرم داریم. دوستانی که همیشه در کنارمان هستند و از داشتن آنها احساس امنیت می کنیم و می دانیم که دوستمان دارند. و شاید مهمتر از همه کودکانی که در فامیل یا در همسایگی ما زندگی می کنند و دلشان را برای گرفتن عیدی صابون می زنند و شاید یکی انگیزه های آنها از همراهی والدین در دید و بازدیدها گرفتن عیدی از دست بزرگتر ها باشد. لازم نیست عیدی ها، گران باشند.فرقی نمی کند که آنها بزرگ یا کوچک باشند. همینقدر که در هنگام دادن عیدی عشقمان را از طریق آن شیء به قلب افراد سرازیر می کنیم کافیست و خوب می دانیم که در این میان سهم اعظم شادی نصیب خودمان خواهد شد. چون هیچ چیز شیرین تر از دیدن لبخند مادر و پدر ، در آغوش کشیدن یک دوست ، و شنیدن فریاد شادی یک کودک نیست. بیایید نوروز امسال را برای خود و اطرافیانمان به یاد ماندنی کنیم . * ماهنامه پیام یونسکو ، شماره 308 ، سال بیست و هفتم ص50 Powered by AkoComment! |
