|
براي هرفرد ،سنين جواني دوراني است بسيار مهم. دراين مرحله ازحيات است كه تصميمات قاطعه اخذشده وشخص بناي زندگاني خود را پي ريزي مي نمايد. دراين سنين است كه هرفرد به احتمال قوي سرنوشت آتيه ي خود راتعيين، ونوع شغل وكارخود را انتخاب، معلومات خودرا تكميل، ودرامرارمعاش تلاش مي نمايد. سپس به مرحله ي زندگاني مشترك وارد مي شودوبه تشكيل خانواده مي پردازد؛ وبالاترازهمه دراين دوره است كه فكرجوان بيش ازهرموقع درصددتجسس وتحقيق برمي آيد. مبادي وموازين روحاني راكه هادي رفتار واعمال آينده انساني است اتخاذ مي نمايد. اين عوامل است كه بزرگ ترين فرصت ها وبزرگ ترين مبارزات و آزمايش هارا بروجه جوانان مفتوح مي كند.
درمسير زندگي به اولين چيزي كه برخورد مي كنيم يك دوراهي است كه بايد يكي ازآن دورا برديگري ترجيح داده، سپس درانتظار چند راهي بعدي، آن را بپيمائيم. جوان بايد بتواند انتخاب كند. ديگرلغزندگي باوجود خام بودن معنا ندارد.(اين شعار عقل ماست.) جوان بايد راهي راازطريق حواس خودبرگزيندكه حس كمال جويي وي را تحريك نمايد.(اين شعار قلب واحساس ماست.) بنابراين وجود مانيز خوددوراهي بي منتهائيست كه انگار هيچ پلي قصد ارتباط آن دو را ندارد. عقل رهبر يك راه است واحساس رهبرراه ديگر. واينجاست كه هراسان ومضطرب به دنبال راه سوم مي گرديم؛ اما راه سومي وجود نخواهد داشت جزرجوع كردن به هيكل انسانيمان ونزديكي باروح پاك وبي آلايش شخصيتمان. ولي جوانيم، و شخصيتمان جاده اي است پرپيچ و خم، وپرازفرازو نشيب هاي فراوان. دريك لحظه ارزش را به يك چيز مجزا نسبت مي دهيم، ودرلحظه ي ديگر آن را بي ارزش مي پنداريم. اما انسانيم وبايد يادبگيريم قاطعانه وقدرتمندانه تصميم بگيريم؛ طوري كه جزئي ازريشه ي زندگيمان شود. اگر هرتصميم به نوبه ي خود درست وسبب موفقيت باشد، ديگر ترسي ازشكست درزندگيمان معنا و مفهوم ندارد. به ظاهر بايددراولين گام قوه درك، نتيجه ي اعمالمان را تاصدقدمي پيش بيني كنيم، و خودراخلاق سازيم واين ريشه ي ديگر زندگيمان است. بايد نگرش خود را به اندازه ي عميق ترين دره ها، قابل نفوذ وباوسعتي به اندازه ي آسمان بيكران، بي منتها سازيم واين ريشه ي سوم وجودمان است. بايد چشمانمان آماده دريافت تجربيات انسان هاي كوچك و بزرگ باشد ودرزندگي چون جرقه اي روشن كننده عمل نمايد. اينجاست كه ريشه ي چهارم جوانه مي زند. بايد رگ هاي وجودمان آنقدر قطور ومستحكم باشند، تابتوانندذره ذره ي عشق هاي درونيمان رادرهرلحظه به تاروپود وجودمان نفوذ دهند؛ تاهميشه متوجه آن باشيم كه:كه هستيم؟ به كجا تعلق داريم؟ وبايد به كجا ناظرباشيم؟ ريشه ي پنجم گواه براين حقيقت است. بايد دستانمان قادر به باز كردن گره هاي كورزندگيمان باشند تادرپايان راه آن ها نيزطعم خوش موفقيت را بچشند. پاهايمان نيز كه باحركت طنين اندازخود غبار خاك را به مايادآور مي شوند، بايد بااراده اي فولادين بدون لحظه اي درنگ وتامل، جسم چشم انتظار را به تكاپووادار سازدتاريشه ي هفتم نيز به وقوع بپيوندد. بايد سلول هاي وجودمان نيز ازكوچك ترين ذره تابزرگ ترين آن ها: اراده،تلاش، شهامت، تفكر، توكل، محبت، مهارت، عشق، صداقت، استحكام، سلامت وبرنامه ريزي را به ارمغان آورند تاريشه وريشه هاي بعدي زندگيمان به تكامل برسند. سپس درگام دوم كه ديگر باتوجه به فعاليت هاي گام اول، مقدمات لازم تصميم گيري انجام شده اند؛ بايدتفكروبينشي عميق را حاكم ساخت. ديگر وقت آن است كه توانايي درست ومنطقي داشته باشيم تا هرگزشاهدشكست هاي ناشي ازآن نباشيم وهميشه متوجه به اين نكته باشيم: « بذر درخت پربارموفقيت، تصميم گيري عاقلانه ومنطقي است.» Powered by AkoComment! |
