|
«از عجايب روزگار مردي بود با 2 ردٌ پا. هر وقت راه مي رفت مي ديد كه 2 ردٌ پا از او بر جاي مانده. حيرت زده مي شد اما علت را نمي دانست. از آن عجيب تر اينكه بعضي مواقع پيش مي آمد كه فقط يك ردٌ پا وجود داشت. كم كم متوجه اين قانون شد كه هر وقت مريض مي شد، گرفتار مي گشت و يا بلايي بر سر او مي باريد، تنها يك ردٌ پا بر جاي مي ماند . روزي در حين دعا و مناجات، نجواي خداوند را شنيد كه به او فرمود: مي داني ردٌ پاي دوم از كيست؟ گفت : نه ! فرمود : از منست.
مرد با تعجب و گلايه عرض نمود : پس چراوقتي گرفتار بلايا مي شوم تنهايم مي گذاري ؟! فرمود: از چه بابت ؟ گفت : از بابت آنكه در چنين مواقعي ردٌ پاي تو حذف مي شود و فقط يك ردٌ پا ديده مي شود. خداوند به او فرمود : دوست من، آن يك ردٌ پا كه مي بيني از منست. در مواقع بلا تو را بر دوش خود مي گيرم تا آسانتر بگذري. » همه ي ما اين ردپا را در زندگي خود ديده ايم و مي بينيم. ردپايي كه هميشگي ست ، ردپايي كه متعلق به دوستي وفادار است، ردپايي كه همدم تنهايي انسان است. امروز مي خواهم بر صفحه اي سفيد با قلمي آبي از خدايي بنويسم كه امروزه كم ترين نقش را در زندگي انسان ها ايفا مي كند. مي خواهم از او بنويسم و اين صفحه ي بي جان را جاني بخشم. هنگامي كه تنها مي شويم، هنگامي كه تير مشكلات به زندگيمان نشانه مي رود، زماني كه غصه و غم تمام وجودمان را در بر مي گيرد و زماني كه پروانه ي خيالمان به سوي آرزوي زيبايي به پرواز در مي آيد، فرياد مي زنيم و از صميم قلب او را طلب مي كنيم و مي گوييم: اي خداي من، اي خدايي كه گره كور مشكلات به دست تو باز مي گردد، درد و غم مرا تسكين بخش و مشكل مرا حل نما. اي خدايي كه رحيمي، مهرباني، بخشنده اي، مرا به آرزويم واصل كن. در اين هنگام خداوند رحمان كه طاقت ديدن رنج و غم بنده ي فراموشكار خود را ندارد مشكل او را حل و او را به آرزويش واصل مي كند. اما بنده در قبال اين فيض الهي، اين روح حقيقي، و اين تأييد سمايي چه مي كند؟ خوشحال و راضي به زندگي خود ادامه مي دهد بدون اينكه حتي شكر و سپاسي به جا آورد. به زندگي خود ادامه مي دهد، بدون اينكه يك لحظه با خود فكر كند كه ابتدا در چه منجلابي گرفتار بود و اكنون در چه آسايشي ست. ابر و باد و مه و خورشيد و فلك در كارند تا تو ناني به كف آري و به غفلت نخوري همه از بهر تو سرگشته و فرمانبردار شرط انصاف نباشد كه تو فرمان نبري دوباره پول و منفعت محور زندگي او قرار مي گيرد و ياد خداوند را در گوشه هاي تاريك دل دفن مي كند. احساس مي كند در زندگي اش ديگر نقص و كمبودي ندارد و خوشبخت ترين انسان روي زمين است. پول و منفعت و افراد اطراف خود را به عنوان دوست پذيرفته است و از بي رياترين و وفادار ترين دوست غافل مانده است. افرادي كه تنها به پول مي نگرند و تا زماني همراهيت مي كنند كه نفعي از تو به آن ها برسد اما حضرت باري تعالي به وجود تو مي نگرد و در زمان مشكلات و سختي تو را به دوش مي كشد تا بنده اش كم تر احساس تنهايي كند و راه پر خار و خاشاك زندگي را با سربلندي بپيمايد. آري اين چيزيست كه انسان هاي امروز بدان عاملند. اين چيزيست كه جهان امروز ما دارد تقاص آن را پس مي دهد. نمي دانم فرياد من به كجا مي رسد و به گوش چه كساني مي نشيند اما بگذار بگويم، بگويم كه اي انسانها تنها چاره ي رهايي از اين همه فساد و جنگ و بي مهري و بي بند وباري تنها و تنها ذكر خداست، تنها و تنها حضور او در زندگي تك تك انسان هاست. اين را به يقين بدانيد كه درهاي رحمت و مهرباني پروردگار هميشه و در لحظه لحظه ي زندگي به روي ما باز است چرا كه خداوند بي همتا هنوز از بندگانش نااميد نگشته است. زيرا كه از روز ازل عشق خود را در روح او دميد و ياد خود را با روحش عجين ساخت و مي داند كه اين ياد در قلب همه ي انسان ها زتده است اما برخي انسان ها و شايد امروز اكثريت آن ها آن را به باد فراموشي سپرده اند. او در مرداب سيه روزي ها همراه من است و گاهي مرا به دوش مي كشد تا من هميشه ياد او را در دل بپرورم و حتي هنگامي كه در رفاه زندگي مي كنم او را با تمام وجود فرياد زنم و از اين همه لطف بي نهايتش تشكر كنم. او به تشكر و سپاسگزاري من و تو محتاج نيست بلكه اين منم كه بدون تأييدات او حتي نمي توانم اين قلم را به دست گيرم و از ناتواني هايم بنويسم. پس بر من است كه صفت توكل را در وجود خود به وجود آورم و هنگامي كه از او چيزي مي خواهم به لطف او اميدوار باشم و همه چيز را به او واگذارم اما فراموش نكنم كه براي رسيدن به هر خواسته اي تلاش و حركت ما بسيار تعيين كننده است. و اگر به چيزي كه خود براي خود خواستم ظاهرا نرسيدم به يقين بدانم كه در پس آن حكمت ها و مصلحت هايي نهفته است. گمان مكنم كه هر آنچه آرزوي من است خير من است چه بسيار آرزوهايي كه دشمن جان من است. پس به آنچه خداوند برايم مقدر كرده راضي باشم و روزي صدهزار مرتبه او را شكر نمايم و عاجزانه از او بخواهم كه لحظه اي نگاه مهربانش را از من نگيرد. پس: الهي، تو دوست مي داري كه من تو را دوست دارم با آنكه بي نيازي از من. پس من چگونه دوست ندارم كه تو مرا دوست داري با اين همه احتياج كه به تو دارم. الهي، عاجز و سرگردانم، نه آنچه دارم دانم و نه آنچه دانم دارم. الهي، اگر تو مرا خواستي، من آن خواستم كه تو خواستي. الهي، اگر فردا گويند چه آوردي؟ گويم: خداوندا، از زندان موي باليده و جامه ي شوخگن و عالمي اندوه و خجلت توان آورد. مرا بشوي و خلعت فرست و مپرس. Powered by AkoComment! |
