|
نگارش: فرانک
|
|
۰۳ اسفند ۱۳۸۵ |
|
هر كشوري براي ايجاد نظم واجراي قانون وجلوگيري ازهرج ومرج بايد قوانيني را وضع نمايد تا همه ازحقوقي واحد ويكسان دربرابر قانون برخوردار باشند، واين وظيفه خطير برعهده نمايندگان منتخب مردم دركشور مي باشد، وآنان با توجه كامل وبصيرت لازم وآگاهي ودقت وبا توجه برمسائل ومشكلات وامكانات واستعدادهاي آحاد جامعه وضع قانون مي نمايند ودرمورد هركلمه اي ازآن، ساعت ها به بحث ومذاكره مي نشينند كه مبادا بازي باكلمات وتغيير وتفسير آن ها بتواند جامعه را به مخاطره اندازدوقانون گذاران وحمايت كنندگان ازقانون، يعني نيروهاي سه گانه، قوه مقننه، قضائيه و مجريه ورياست جمهور، ناظر براجراي قانون مي باشند وخاطي ازقانون را مورد مؤاخذه وبازخواست قرار مي دهند.
يكي ازاصولي كه باتوجه به اين شرايط بااكثريت آراء به تصويب رسيده است، اصل30قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران است، كه درماده 1آن مفادي براين قرار موجوداست كه: كليه اطفال وجوانان ايراني كه واجد شرايط تحصيل مي باشند، بايد بدون هيچ گونه مانعي به تحصيل بپردازند، وهيچ كس نمي تواند آنان را ازتحصيل باز دارد، جزبامجوزقانوني. وهمه مطلع هستيم كه حتي مجوزهاي قانوني نيز بايد به صورت مدون جمع آوري گردد، چرا كه حفظ وحدت جامعه اينگونه ايجاب مي نمايد كه درسراسر كشور، بايد اجراي قوانين به صورتي واحد صورت پذيرد، كه مردم احساس نكنند كه مثلاً درپايتخت، يك نوع مجازات اعمال مي گردد ودرنقاط محروم به صورت ديگر. حال بيائيم اين ماده مهم ازقانون را باهم مروري نمائيم البته به اين علت ذكر مهم شده كه امور تحصيلي وكسب علم به فرهنگ جامعه برمي گردد.درقسمت اول اين ماده اعلام مي گرددكه« كليه اطفال وجوانان ايراني» مگر جوانان بهائي كه درايران زندگي مي كنند، جزء اين كليه جوانان قرار نمي گيرند؟ مگردراول اين قانون كلمه اي كه دال براستثنا باشد ذكر گرديده است؟ پس مي توان اذعان نمود كه كليه جوانان واطفال بهائي ايراني هم حق تحصيل دارند. درقسمت دوم اين بند ذكر گرديده كه« واجد شرايط تحصيل باشند»، مگر كسي كه دررتبه هاي عالي كنكور سراسري به نفرات تك شماره اي يعني اول تا دهم كشور وارد مي شود وقبول مي گردد، هنوز شرايط تحصيل را كسب نكرده است؟ودرقسمت بعدي اعلام مي نمايد"بدون هيچ گونه مانعي"مانع انگاشتن دين جزوضوابط كدام كشور است؟ ويااگر اين مسئله مهم بود، چرا درقانون ذكري ازاديان غيرازاسلام نگرديده است؟ ودرپايان ذكر گرديده است كه «هيچ كس نمي تواند آنان را ازتحصيل باز دارد.» پس چگونه است كه بعد ازانقلاب اسلامي كليه دانشجويان بهائي ازدانشگاه ها اخراج گرديده اند، ودانش آموزان كه دوره ي پيش دانشگاهي را به اتمام رسانده اند وازپل كنكور باسرافرازي عبور كرده اند، نمي توانند به تحصيل ادامه دهند؟ واگر قانوني است بايد به صورت كتبي اعلام نمايند تاهمه بدانند كه بعدازاتمام دوره ي پيش دانشگاهي نمي توانند به تحصيل ادامه دهند. ولي تابه حال حتي درفقيرترين كشورهاي جهان سوم كه ازلحاظ فرهنگي هنوز به سطح كشور مقدس ايران نرسيده اند هم، اينگونه قوانين اعمال نمي شود؛ چه رسد به ايران كه مهدتمدن، حتي پيش ازاروپاوآمريكا بوده است. پس اينگونه موارد را به چه كلامي مي توان توجيه كرد؟ Powered by AkoComment! |
