|
نگارش: کرمل- ب
|
|
۰۲ اسفند ۱۳۸۵ |
|
درزيرآفتاب گرما بخش معبود عالميان نشسته بودم وبه عظمت دنياي مادي همراه باتمام زيبايي هاي نهفته درآن مي نگريستم، وبه يكايك مراتب هستي درعالم وجود مي انديشيدم. دررشته ي افكارم مروري برانسان، به عنوان اشرف مخلوقات انداختم، ودراين ميان عقل وقلب دو گنجينه ي الهي كه خداوند آن را براي انسان به ارمغان گذاشته، نظرم راسخت معطوف خود ساخت؛ دوگوهر گرانبهايي كه درگردابي ازمفاسد اخلاقي واجتماعي، تحت دسيسه هاي نافرجام دنياي به اصطلاح متمول امروزي قرار گرفته است؛ گردابي كه روز به روز بشر را بيشتر وبيشتر به اعماق انحطاط ونابودي فرومي كشد؛ تاجايي كه ديگر ازعقل وقلب فقط يك وجود فيزيكي به نمايش مي گذارد، وتمام پيكره ي انساني را تحت سريان وفرمان خود درمي آورد؛ ومن وشما به عنوان يك موجود متحرك انجام دهنده فرمان هاي او هستيم. ولي درعوض ازطرف اعضاي اين دنياي متمول امروز، وبه خصوص ازجوانان اين مرزوبوم، لقب دلفريب مديست را مي گيريم وخودرا به عنوان يك فرد بافرهنگ جامعه محسوب مي كنيم. تمام زندگي ما،هرروز، هرلحظه، هرساعت، هردقيقه وهرثانيه براساس واژه زيباي مدتغيير مي كند.
واژه اي كه هروقت آن را ادا مي كنيم، دركنار آن به ياد فرهنگ دنياي غرب مي افتيم؛ دنيايي كه درنظر بسياري ازماشرقي ها دنياي پيشرفته يعني دنياي غرب، يعني دنياي لاابالي گري، يعني بي هويتي، يعني بي قيدوبند بودن، يعني بي ديني، يعني بي بند وباري، يعني... ولي افسوس كه هميشه چشم ظاهري بشر قدم ها جلوتر ازباطن وجود او حركت مي كند. چشم ظاهر فقط وفقط مي بيند، نه عقل مي انديشد ونه قلب احساس مي كند. تاجايي كه ديگر مجالي براي انسان باقي نمي گذارد، ناخواسته وبي اراده همراه باتمام جذابيت ها، به طرف آن مي رود؛ وسرانجام انساني كه خداوند آن را اشرف مخلوقات ناميد وازروح لايزال الهي درآن دميد، درمردابي فرورفته كه جز سياهي وظلمت چيز ديگري نمي يابد. آيا معناي زندگي يعني اين؟ آيازندگي يعني مد؟ آياهدف خداوند،پروردگارعالم وعالميان ازآفرينش بشربرروي اين كره خاكي رسيدن به اوج انحطاط ونابودي وغرق شدن دردرياي هواهاي نفساني واميال زشت حيواني بود؟ مگرنه اينكه بشرخلق شدتاخداوندرابشناسدوآفريده شدتابه بندگان خداوندياري رساند؟ مگرخداوندعقل رابراي انسان، جايگاه انديشه وتفكرقرارنداد،تابه كمك آن ازرتبه پست حيواني فرسنگ هافاصله گيردودرراه رسيدن به علم وعرفان حق قدم گذاردوبكوشدتاكمالات الهيه كسب كند؟ مگرنه اينكه پروردگار،قلب رابه انسان عطاكردتاآن رامركزعشق الهي قراردهدودرهمدردي باهمنوعان خود، همچون مادري دربرابركودك ستمديده اش درك كند،بفهمدواحساس كند؟ مگرخداوندپروردگارعالم، وجودپيامبران رابراي هدايت بشربرروي اين كره خاكي نفرستادتاآنان راازگرداب جاهليت به اوج رفيع معنويت وروحانيت برساند؟ حالاپس چرامن وتوبازمانديم، نيانديشيديم واحساس نكرديم. هرروززندگي راباچهره هاوكردارهاورفتارهاي گوناگون گذرانديم. هرچه رامي ديديم ومي شنيديم، سرلوحه اعمال،رفتاروافكارمان قرارداديم. همرنگ جماعتي شديم كه نمي دانستيم تابه كجاپيش خواهيم رفت. Powered by AkoComment! |
