از درون می شنوم

که بسی قلب و دلم در نجواست

و زبان ،

در تقلا که هویدا کند این سّر نهان :

دوست دارم که شوم چون خورشید

سر زنم فارغ و شاد ، از پس ابر کبود

بدرخشم آزاد ، از بلندای جهان

سردی شام سیه ــ

سستی فکر گنه ــ

که همی گشته پس ِ خندۀ این چهره نهان ــ

بزدایم از دل ،

برهانم از جان .

و شوم چون مهتاب

تا که در ظلمت افسوس و دریغ ،

تا به تاریکی این خشم و دروغ ،

که در آن ره

نتوان کرد عبور ، نتوان کرد نگاه ، نتوان دید عیان

نور دهم با همۀ هستی و جان ، با همۀ مهر و توان

و شوم چون باران

شاد و رقصان در باد ، فارغ از جنگ و عناد

رنج و غم ، کینه و درد

شویم از صفحۀ دل

و جدا سازم از این چهرۀ پژمردۀ زرد .

و شوم همچو نسیم

از تن رهگذری ــ

که به راه دل درماندۀ خود ، پا نهد قصد عبور

و به ساز غم خود  ، هر زمان گوش نهد از سر هوش

پس زنم زنگ غبار

 و بخوانم به دلش نغمه و آواز سروش .

و پس از سیر تمنّای وجود ،

دوست دارم که شوم همچو خدا

که فقط ثانیه ای ، یا که در لحظۀ ناچیز و کمی

نیست سازم همه بودی ِ ستم

محو سازم همه زشتی و بدی

و به یکباره به این گیتی دل ،

 قفل و زنجیر نمایم یکسر

که در فکر و سرش بذر بدی می روید ،

که این خرمن زیبای محبّت به جُوی بفروشد.

نظر بدهيد
لطفا نقد و نظریات خود را صرفا در رابطه با موضوع مقاله بنویسید. متن هایی که در آن به افراد تهمت و یا بی حرمتی شده باشد، و همچنین نوشته هایی که حاوی آدرس سایت شما یا سایت های دیگران باشد فورا از سایت حذف خواهند شد.
کاربر:*
ایمیل:
عنوان نظر:
متن نظر:*
کلمه رمز:*	قبل از ارسال این کد را وارد کنید

Powered by AkoComment!