|
باز هم ماه محرم از راه رسید و باز دسته های عزاداری به راه افتادند. تمام شهر از مردانی سیاه پوش که اطراف حسینیه ها مشغول تدارک عزاداری برای امام حسین، امام سوم شیعیان، هستند؛ پر شده است.
البته مسائلی هم درحاشیه این عزاداری ها مطرح می شود. به عنوان مثال سید ذاکر مداح جوان ترک زبانی که محبوبیت فراوانی میان جوانان مذهبی داشت و پيراهن آستین کوتاه به تن می کرد و البته با سبکهایی جدید می خواند، از سوی روحانیان طرد و صدایش حرام اعلام شد. همچنین اداره تبليغات اسلامی استان تهران علم کشی و علم گردانی را که از سنتهای ديرينه اين سوگواريها به شمار می رود، در خيابانهای پايتخت ايران ممنوع کرده است. و همچنین قمه زنی که طی آن، افراد با قمه فرق سر خود و بخصوص کودکان را به اندازه ای که خون از آن جاری شود، می شکافند ممنوع اعلام شد. موسیقی پاپ یا سنتی نوحه خوانان ، لباس آستین کوتاه یا شمشیری ایشان، درست کردن علم و طبق، حرکت دسته جمعی در خیابانهای شهر و ... همه مسائلی است که با شروع ماه محرم مرکز توجه عموم مردم قرار می گیرد. اما در کنار این ظواهر چقدر به اصل موضوع می پردازیم؟ بارها از خود پرسیده ام که آیا امام حسین از این عزاداری ها راضی هستند؟ و آیا این مراسم می تواند باعث نزدیک شدن عاشقان امام حسین به ایشان شود؟ آیا این اعمال ایمان مسلمین را مستحکم تر می سازد؟ "حقیقت اسلام چنانچه که از نام آن بر می آید ، مانند هر دیانت دیگر، تسلیم در برابر اراده الهی و محبت خدا و صلح و سلام است ... چطور می توان گفت که دینی که برای سعادت بشری و ارتقاء روحانی آمده اساس کار خود را بر رثا و عزاداری و گریه و تظاهر به گریه (که آن هم ظاهراً ثواب دارد)و شرح و وصف مصیبت ها نهاده در حالی که از آن سوی، کتاب آسمانی به صبر و شکیبایی در ناملایمات زندگی دعوت می کند و اجر صابرین را «بدون حساب» میدهد؟ "* امام حسین (ع) به میل و ارداه شخصی به قربانگاه رفتند و اصحابشان نیز به خواست خود نزد ایشان ماندند و دیگر همراهان با اجازه امام حسین محل را ترک کردند. آنان که ماندند می دانستند که از چه نفس مقدسی اطاعت می کنند و آگاه بودند که بهترین راه برای رستگاری را انتخاب کرده اند و نخواستند موهبت شهادت در کنار مولایشان را از دست بدهند. درباره ي اقدام امام حسين، بهاءآلله پيامبرديانت بهائي، مطلبي گفته كه مضمون آنرادراينجادرج مي كنم: "لشکری بلند مرتبه تر از لشکر حسین بن علی روی زمین نبوده که به خداوند نزدیک تر از ایشان باشد و آن حضرت روی زمین شبیه و مانندی نداشته اند. . . ملاحظه نمایید که ترشحات خون آن حضرت را که بر خاک ترشح نموده و به شرافت و غلبه آن خون . . . هر کسی که به نیت شفا ذره ای از آن خاک را استفاده نمود، شفا پیدا کرد و هر شخصی که برای حفظ مالش قدری از آن خاک را به یقین کامل و معرفت ثابت و راسخ در خانه نگاه داشت، جمیع مالش محفوظ ماند . . . و همچنین ملاحظه نما با اینکه آن حضرت به نهایت ذلت شهید شد و احدی نبود که ايشان را در ظاهر نصرت نماید و یا غسل دهد و کفن كند با وجود این چگونه امروزه تعداد زیادی از مردم برای حضور در آن سرزمین سختی مسافرت را تحمل می کنند تا بتوانند سر بر آن آستان بمالند. اینست غلبه و قدرت الهی و شوکت و عظمت ربانی" انگشت حیرت بر دهان می ماند که چگونه یک دفاع مظلومانه می تواند دارای چنان ثمرات عظیمی باشد. یاران امام حسین با قطرات خونشان درخت اسلام را آبیاری کردند و سیرابش نمودند. حال آیا شایسته است که ما به عزا بنشینیم ، گریه و زاری کنیم و تنها به یاد مصیبات وارده بر آن حضرت اشک بریزیم. اگر ما به راستی عاشق امام حسین هستیم باید به ایشان اقتدا کنیم. آن حضرت برای نجات روح عالمیان قیام کردند و در این راه از جان عزیز خود، خانواده و دوستانشان گذشتند. حیف نیست که ما خود را به اسباب زرد و سرخ عزاداری مشغول کنیم. اگر به واقع خواستار شفاعت آن حضرتیم باید که با به خاطر آوردن قیام شجاعانه آن حضرت نیرو و انرژی بگیریم و برای نجات مردم دنیا به پا خیزیم و با یادآوری از خودگذشتگیشان ما نیز خود را به این ظواهر پست مادی دلبسته و گرفتار نسازیم و آزاد و رها برای خلاصی اطرافیانمان از زندان زرق و برق زندگی از جان مایه بگذاریم تا نهایتاً به آسایش حقیقی دست پیدا کنیم؛ همان آسایشی که تا ابد نصیب یاران و همراهان ثابت قدم امام حسین شد. منابع : بخش فارسی سایت BBC مجله پیام بهایی کتاب ایقان Powered by AkoComment! |
