|
مدتی پیش بود که انتشار فیلم مستهجن منسوب به یک بازیگر زن ایرانی فضای جامعه ایران را تکان داد . به جرات می توانم بگویم حتی انتخابات چند سال قبل ریاست جمهوری با همه حساسیت و اهمیتش اینقدر خبرساز نشد . هر چند پخش فیلم های خصوصی افراد در ایران پدیده نویی نیست و در سال های اخیر به دفعات رخ داده است؛ اما این دفعه یک تفاوت بزرگ وجود داشت .این بار صحبت از یک بازیگر معروف تلویزیون بود که همه او را می شناختند و به سبب هنرمند بودنش روی او حساب بیشتری باز می کردند و حالا ... ؟
مدتی پیش بود که انتشار فیلم مستهجن منسوب به یک بازیگر زن ایرانی فضای جامعه ایران را تکان داد . به جرات می توانم بگویم حتی انتخابات چند سال قبل ریاست جمهوری با همه حساسیت و اهمیتش اینقدر خبرساز نشد . هر چند پخش فیلم های خصوصی افراد در ایران پدیده نویی نیست و در سال های اخیر به دفعات رخ داده است؛ اما این دفعه یک تفاوت بزرگ وجود داشت .این بار صحبت از یک بازیگر معروف تلویزیون بود که همه او را می شناختند و به سبب هنرمند بودنش روی او حساب بیشتری باز می کردند و حالا ... ؟ آری ! در ایران امروز این اتفاقات طبیعی شده است . بگذار واضح تر بگویم : این ها در مقابل خیلی دیگر از مشکلات اجتماعی ایران هیچ اند . خیلی بهتر است که فساد این طور مجال بروز پیدا کند تا اینکه به صورت هزاران قرص و داروی روان گردان در میان جوانان شیوع پیدا کرده و به این طریق حیات آنان را نابود سازد . یا خیلی بهتر است که یک جوان فیلم مبتذل ببیند تا اینکه معتاد شود؛ به روسپی گری روی آورد و خلاصه به یکی از هزاران معضلات دردناک جامعه امروز ایران مبتلا گردد . فرماندهی نیروی انتظامی از زنان و دختران خواست تا جهت پرهیزاز بروز حوادثی از این دست، توجه بیشتری را مبذول دارند . مثلا در اتاق های پرو و استخرها و نیز مجالس عمومی نظیر عروسی ها و تولد ها، مواظب سوءاستفاده های تصویری از خود باشند . ضمنا عکس ها، کامپیوتر ها و موبایل های خود را جهت انجام امور فنی تنها و تنها به مراکز و افراد قابل اعتماد بسپارند . این سخن فرماندهی نیروی انتظامی نمایانگر سطح به غایت پایین فرهنگ و تمدن در جامعه ایران است . کافی است همین امروز سری به یکی از مراکز آپلود عکس و فیلم روی اینترنت بزنید و ببینید که صدها نفر تصاویر و فیلم های خود را بدون نگراني از هیچ نوع سوء استفاده تصویری، روی این مراکز قرار داده اند . این وضعی است که در کشورهای به اصطلاح فاسد غربی در جریان است . اما در ایرانی که مردمانش سالیان متمادی است دم از دین و مذهب می زنند، وضع خیلی خراب تر است . امنیت برای زنان در این کشور دارد به زیر صفر می رسد . دیگر اگر یک زن پا به خیابان می گذارد باید به قول معروف، پیه همه چیز را به تنش بمالد و انتظار هر عاقبتی را داشته باشد . به هر حال این قضیه گذشت و بی گناهی امیر ابراهیمی هم ثابت شد؛ اما آنچه باقی ماند ننگی بود که تا ابد بر صفحات تاریخ ایران و ایرانی خواهد ماند. چگونه پخش یک فیلم مبتذل که پیامدی جز فساد و تباهی ندارد این قدر بر اوضاع و احوال جامعه ای که سال هاست ادعای دین و مذهب می کنند تاثیری تا این حد شگرف گذاشت؟ چرا پس از پخش این فیلم تا مدتی عمده ي فروش دستفروشان بازار تهران معطوف به این فیلم شد ؟ و از همه بد تر چگونه مردمی که همواره خود را با ایمان و دیگر مردمان را کافر می خوانند با این شدت و گستردگی از این فیلم مستهجن استقبال کردند؟ مگر این فیلم چیزی جز صحنه بر باد رفتن هویت و آبروی یک زن ایرانی بود؟ آیا چنین صحنه ای بايدتا این اندازه برای هموطنان آن زن بیچاره جذابیت داشته باشد؟ آیا این ها همان ایرانیانی هستند که سال ها قبل برای حفظ عزت و آبرویشان جنگیدند و جان دادند؟ آیا این ها باز ماند گان کورش و داریوش و رستم اند و یا فرزندان ضحاک؟ یک واقعیت بزرگ در پس این قضیه و بسی از قضایا و اتفاقات گوناگون جامعه ما وجود دارد و آن " از میان رفتن هویت ملی ما"است، آن هم به دست خودمان. بیگانگان سال ها کوشیدند تا ما را از هویت مان جدا سازند؛ زیرا نیک می دانستند که تا ایرانی، ایرانی است نخواهند توانست بر او چیره شوند . به دیگر زبان غیرت و شرافت و بزرگ منشی ایرانی نخواهد گذاشت تا آبرو و عزتش توسط دوست و بیگانه به بازی گرفته شود. چند دهه قبل شهرهای بزرگ ایران از مظاهر تمدن غربی نظیر دنسینگ ها و کاباره ها و خانه های عمومی مملو بود . در حقیقت دشمنان ما می کوشیدند تا بدین وسیله به درون جامعه ما رسوخ کنند و ما را " ما " یی دیگر سازند . اما پاکی و آزادگی موجود در نهاد و فطرت ایرانی، مانع تحقق این نیت شوم شد و ایران و جامعه ایرانی از موقعیتی به غایت خطرناک و مهلک، جان به در برد . اما امروز شرایط تغییر کرده است . امروز دیگر هیچ دشمنی وجود ندارد که بخواهد فرهنگ و هویت ایرانی را مستقیما مورد تهاجم قرار دهد . بلکه این خود ما هستیم که به جان فرهنگ و هویت مان افتاده و در صدد تخریب این میراث بزرگ ملی خویشتن بر آمده ایم و این به مراتب مخرب تر از حرکت خارجی برای تخریب مظاهر فرهنگی مان است؛ زیرا به دست و اراده خودمان صورت می پذیرد و در حقیقت این خود ما هستیم که تیشه بر ریشه فرهنگ و هویتمان می زنیم. حادثه امیر ابراهیمی با غفلتی که ما پیشه کرده ایم گذشت و چنانچه همچنان چشمان خویش را جاهلانه بر روی حقایق ببندیم، هزاران حادثه این چنینی دیگر نیز در آینده ای نزدیک در انتظار ما خواهند بود؛ تا ما را هر لحظه به چیزی كه شبیه مرگ است، نزدیک تر سازند . اینک ما هستیم و روزگاری که به غافلان رحم نکرده و نخواهد کرد. یک غفلت کوچک کافی است تا کل آنچه را که در طی هزاران سال نیاکان مان اندوخته بودند؛ از دست بدهیم و آن هنگام است که در خواهیم یافت که فقدان فرهنگ و هویت در جهانی چنین آشفته و پریشان تا چه اندازه می تواند نابود کننده و مرگبار باشد . بیچاره ملتی که نمی خواهد یا نمی تواند حقایق را به سان حقیقت بنگرد . Powered by AkoComment! |
