|
صفتي هست كه خود آفت روح وجان است صفتي زشت كه ويرانگر اين و آن است صفتي گر برود اوج و شود روز افزون ُمفسد و راهزن ِ دين و دل و ايمان است
ا ندرا ين عا لم خا كي و ميان مردم علّت جنگ وجدال و ضرر و خسران است در ميان رفقا و به ميان ِ يا را ن نا قض ِ دوستي و عهد و همه پيمان است آ تشي هست كه افتد اگر اندر دل وجان صاحب اين صفت زشت، همان شيطان است منشاءِ بي ادبي، كفر و فساد وحر مان علّت ِ منع ِ علوّ و شرف ِ ا نسا ن ا ست حيف و افسوس كم و بيش نفوسي بسيار خود ا سيرند در ا ين چاه كه بي پا يا ن است قصه كوتاه كه اين دون صفت ِ بي مايه خودْ غرور است و تكبّر كه بلاي جان است گاه اين كبر به علم است وگهي برزروزوز گاه بر قوم و نژاد و نسب و اوطا ن است گاه ا زروي ِ تعجّب ، جُهلا مغرورند كبر بر جهل و تعصّب ، صفت ايشان است گاه زيبايي جسماني و گه پُست و مقام گاه بر ا لسنه و رنگ ِ رُخ و ا بدا ن ا ست گاه خود خواهي ِ جنسي و گهي حزب و مرام گاه بر مذهب و گه كفر وگهي ايمان ا ست قصه ي گمرهي ِ اهل ِ غرور و نخوت قصه ي وا قعي ِ كجروي ِ دونان ا ست راه اصلاح جهان از حسد و از كينه ترك خود خواهي و نخوت بود و اينسان است گريه زاري و خضوع و متواضع بودن فكر و دلْ پاك كه خود رسم و رَه ِ انسان است عيب ِ خود ديدن وبا خود به تفكّر رفتن متذكّر شدن و عشق و همي ا يما ن ا ست ما كم و بيش اسيريم در اين دام ولي راه ِ آ زا دي ما نيز گهي آ سا ن ا ست خود نخواهيم و همه نوع ِ بشر را خواهيم كا ندرين رَه كُره ي خاك همه رضوان است اي خدا جان ودل ما ز تكبّر كن پاك كه د ل ما به ا ميد كمكت شا د ا ن است Powered by AkoComment! |