|
نگارش: ستوده
|
|
۳۰ آذر ۱۳۸۵ |
|
آيا مي دونين اولين بار كه باشگاهي كه يك فوتباليست خارجي رو استخدام كرد ، كي بود؟ من كه نمي دونم؛ ولي هر وقت بوده، مهم نيست؛ مهم اينه كه اين كار خوب انجام شده. مي دونيد چرا؟!چون با اين كار فوتبال به عاملي براي نزديكي و اختلاط فرهنگ ها تبديل شد. مجسم كنيد الآن تيم هايي توي دنيا هستن كه بازيكوناشون از كشورها، فرهنگ ها، اديان، مذاهب، نژادها و زبان هاي مختلفن. سياه و سرخ و زرد و سفيد، استراليايي و اروپايي و آسيايي و امريكايي و افريقايي ، فارسي زبان و عربي و اسپانيايي و انگليسي زبان و غيره، مسلمان و بودايي و مسيحي و غيره و حتي كساني كه به ديني هم اعتقاد ندارن، و خلاصه رنگ و وارنگ فارغ از اين همه تنوع و گوناگوني، در كنار هم بازي مي كنن؛ با هم گل مي زنن و همديگر رو بغل مي كنن و هورا مي كشن و با هم عكس مي گيرن و سفر مي رن، و وقتي هم كه مي بازن با هم ناراحت مي شن و گريه مي كنن! وقتي مي بينم اتوئوي سياه گل مي زنه و رونالدينيو و دكو و بقيه مي ريزن سرش و بغلش مي كنن و بوسش مي كنن، خيلي خوشم مي ياد! از عظمت و شكوه پيوستگي هوادارا هم كه نگو، چون اگه بخوايم رنگارنگي و تنوع ديني و فرهنگي و نژادي و زباني اونارو هم مجسم كنيم، چندين برابر تنوع موجود در تيم هاي محبوبشونه!
خلاصه وقتي از اين زاويه نگاه مي كنم، دلم خوشه كه ورزش هم مثل هنر، يك زبان بين الملليه و نقطه ارتباط و اتحاد آدماي گوناگونه. اما بعضي وقتا كه برخوردهاي نژاد پرستانه رو تو ورزشگاهها مي بينم دلم مي گيره و از ورزش به عنوان زباني مشترك و عاملي براي وحدت اينهمه تنوع، نااميد مي شم. تو اين مواقع فورأ يادم مياد كه چطوري هيتلر در المپيك برلين به دونده سياه پوست بي احترامي كرد! يا وقتي همين نوع بي احترامي رو توسط تماشاچيا به اتوئو مي بينم! يا وقتي دستگيري هوادارا رو به خاطر جنگ و دعوا و زد و خورد و شكستن و تخريب اموال عمومي و فحاشي به يكديگر مي بينم! دلم مي گيره؛ چون ورزشي كه مي تونه عامل بزرگي براي وحدت باشه، عاملي براي تعصب و تنفر و اختلاف و عقده هاي مزمن مي شه! وقتي چنين حالتي پيش مياد، با خودم مي گم، نكنه عقايد اون نظريه پرداز درست باشه كه گفته، يكي از علائم سقوط يك تمدنِ ماديِ ورشكسته، توجه افراطي به ورزش و ظهور و بروز تعصبات جاهلانه در اونه! اين نظريه چه درست و چه غلط، آنچه كه واضحه اينه كه متأسفانه فرهنگ تعصب و خشونت و عدم تحمل و بردباري، فقط در ورزش نيست؛ در جميع امور و شئون و جنبه هاي تمدن مادي امروز ديده مي شه! اما گويي يكي از جاهايي كه به خوبي و آشكارا مي شه اين عقده ها و خشونت هارو براحتي تخليه كرد، همين ميادين ورزشيه! البته اين حالت توي بازي هاي المپيك كمتر مشاهده مي شه، چون هنوز ملل دنيا به نوع تفكر جهاني واحترام متقابل كه پشت اين بازي ها وجود داره، توجه دارن، و سطح فرهنگي اين بازي ها هم به كلي با ميادين ديگه تفاوت داره، اما متأسفانه در ميادين مزبور، درجاتي از جهل و تعصب و تقليد و عدم تحمل و خشونت، جاي تفكر و تعقل و بينش و بردباري رو گرفته! به اين خاطر بايد بر اساس همين بينش، فكري اساسي كرد، و اون اينه كه اول بايد واقعاً بفهميم علت اين تعصبات و خشونت هاو عدم تحمل و مدارا و بروزاين عقده هاي مزمن چيه! بعد بايد ببينيم چطور ميشه از شر اين امراض خلاص شد. پس از آن نيز بايد ديد حالا كه هنر و ورزش هم، اون قدرت و نفوذ لازم رو ندارن كه باعث وحدت و اتحاد بادوام بشن، پس چه چيزي مي تونه باعث ترك تعصبات و خشونت و ايجاد مدارا و دوستي و وحدت همه مردم دنيا بشه! اين فكر اساسي، كار نو جوونا و جووناي دل پاك و وسيع النظريه كه قلباشون هنوز اون قدرا آلوده به مكر و ريا و دروغ و قدرت طلبي و خشونت و تعصب نشده!تا دير نشده يا الله! Powered by AkoComment! |
