صديقه ضيايي، مديرعامل موسسه تحقيقات بهبود زندگي زنان، نيز گفت: در گزارش ملي خشونت زنان كه توسط نهاد رياست جمهوري در سال 1379 منتشر شد، وضعيت خودكشي زنان در استان هاي هاي مختلف كشور مورد بررسي قرار گرفت. نتايج تحقيقات نشان داد؛ آمار خودكشي در استانهايي مثل كهگيلويه و بويراحمد، كرمانشاه و كردستان بسيار بالاتر از ميزان كشوري آن است و در حالي كه رقم خودكشي زنان در استان هايي مثل تهران و سيستان و بلوچستان به زير 10درصد مي رسد، اما در اين سه استان ، ميزان خودكشي زنان به 36 تا38درصد مي رسد و بعد از آن، رقم خودكشي در بوشهر و خوزستان بالاست.

وي افزود: اين آمار بسيار نزديك به نتايج تحقيق خشونت خانگي است كه توسط وزارت كشور در سال 1383 انجام شد. در نتايج اين مطالعه نشان داده شد كه ميزان خشونت خانگي در استان هايي كه ميزان خودكشي زنان در آن بالاست، از ساير استان ها بيشتر است. همچنين در برخي استان هايي كه با شاخص مناسب و بالاتري از توسعه انساني روبرو هستيم باز هم ميزان خودكشي بالاست؛ يعني در استان هايي مثل كردستان و كرمانشاه كه ميزان خودكشي بالاست با فقر شديد روبرو نيستيم ولي در بسياري از استان ها ميزان فقر بسيار بيشتر است هرچند ميزان خودكشي كمتر است.

اين موضوع به عامل بسيار مهم و نديده شده در شاخص هاي توسعه انساني، يعني عامل فرهنگ بستگي دارد. هرچند عامل باورها و ارزش ها و نگرش هاي قومي در شاخص هاي توسعه انساني در سطح جهاني در نظر گرفته نمي شود ولي عاملي است كه وجود دارد و داراي تاثير بسيار مهمي نيز است . حتي در مقايسه دو استان كه شاخص هاي توسعه انساني برابربه لحاظ جنسيتي دارند، ميزان خودكشي زنان در استان عشايرنشين و سنتي نشين بالاتر است آن هم به دليل سنت هاي قومي و بسياري محدوديت هاي غيرضروري كه براي زنان و دختران وجود دارد و همين موضوع نشان مي دهد يك عامل اساسي در خودكشي زنان، باورهايي است كه در ذهن زنان و مردان ما وجود دارد و هر چه جامعه اي سنتي تر وبدور از تعاملات باشد، ميزان خودكشي زنان بالاتر است.