خاطرم هست چند روز پيش پشت چراغ قرمز در يكي از چهار راه هاي شهر ايستاده بودم . بي خيال از همه جا و همه كس،  ناگهان كودكي توجهم را به خود جلب نمود . لباسي بسيار كهنه و كثيف به تن داشت با صورتي كه از كثيفي به سياهي مي زد.در اين حين دانه هاي برنج را در دستانش ديدم كه با اشتياق مشغول خوردن آنها بود.اين صخنه مرا بسيار متاثر نمود و دوباره به من ياد آوري كرد كه فاصله طبقاتي در جهان بيداد  مي كند. از يك سو نو جوانان مرفهي را مي بينيم كه بدليل فزوني امكانات اقدام به خود كشي مي نمايند و از سوي ديگر همتايان فقيرشان را مي بينيم كه از گرسنگي جان  مي دهند. عزيزان بيائيداندكي تامل نماييم . چرا در اين جهان پهناور كه حتي در طبيعتش هم تعادل بر قرار است ، در جامعه انساني - كه به قولي اشرف مخلوقات خوانده مي شود - اينچنين صحنه هايي را شاهديم كه همه حاكي از عدم وجود تعادل است ؟ درمان اين درد چيست ؟ شايد اگر ثروتمنداني كه بخاطر زيادت ثروت مورد سوء قصد قرار مي گيرند ، قدري از ثروتشان را در راه خير مصرف مي كردند،  اينچنين نمي شد ؛ شايد اگر افراد به قدر زحمتي كه مي كشند مزد دريافت مي نمودند،  اينچنين نمي شد ؛ شايد اگر وجدان كاري نا ديده انگاشته نمي شد، اينچنين نمي شد و هزاران شايد ديگر ...

سالها قبل یکی از همسایگانم خاطره ای را که در یک تابستان در یکی از سواحل ایالت واشنگتن برایش پیش آمده بود، برایم تعریف کرد . آن ماجرا در ذهن من حک شد و آن را نوشتم . بعدها در کنفرانس نویسندگان نوبت به من رسید که صحبت کنم و احساس کردم دلم می خواهد این خاطره را بخوانم . اینک آن خاطره را که حالا هم درست به اندازه زمانی که آن را شنیدم برایم تکان دهنده است، برای شماهم تعریف می کنم.

 امروز به پريا زنگ زدم. دو هفته اي بود كه تنها كاري كه مي تونستم براش انجام بدم دعا خوندن بود و گهگاهي هم دلداري دادن. دعا مي خوندم تا هم خودش بعد از اون حادثه مقداري آروم بشه و هم اون خانم بهتر بشه. بالاخره بعد از اون ماجراها امروز كه باهاش صحبت كردم نسبت به روز هاي قبل وضعيت روحيش بهتر بود . شايد لازم باشه بيشتر از پريا بگم. اون حدودا هم سن و سال منه ( 18‘ 19 سالشه ) توي يه خانواده ي با فرهنگ و با وضع مالي مناسب بزرگ شده. من وپريا خيلي وقته با هم دوستيم؛ از وقتي هم محلي شديم و توي يه سوپر ماركت به طور خيلي اتفاقي با هم آشنا شديم. الآن هم خيلي با هم صميمي هستيم. پريا از زماني كه كوچيك بود خيلي رانندگي رو دوست داشت. از حدود 15-16 سالگي هم باباش اونو مي برد پيست رالي تا اونجا هم رانندگي كنه و به قول خودش به وصال عشق سرعت فائز بشه و هم صدمه به كسي نزنه. ولي وقتي گواهينامه گرفت متا سفانه براش جا نيفتاد كه سرعت بالا فقط مال پيست راليه . البته راستش رو بخواين دست فرمونش خوب بود. منم تو ماشينش خيلي بهم خوش مي گذشت. كيه كه از سرعت بدش بياد . به خاطر همين منم اصولا بهش نمي گفتم آهسته تر بره؛ به جز زماني كه خودم مي ترسيدم و وقتي بهش مي گفتم آرومتر، اون مي گفت دست فرمونم كه عاليه . ترمزمم كه معركس، غصت چيه ؟ حالا همه اينها به كنار؛ چندين بار كه چه عرض كنم، چندين هزار بار هم به خاطر سرعت غير مجاز جريمه شده بود؛ ولي خوب، باباش داره و بي خيال جريمه ها .