پرگاری ذهنی بردارید و نوک آن را در منزل خود قرار دهید وبعدهانه ي پرگاررابه اندازه ي مسافت روی زمین باز کنید، بعد دایره ای رسم کنید، همه ي انسانهائی که در این دایره هستند بخشی از اعضای خانواده شما محسوب می گردند.

مدتي پيش فيلم سينمايي شي نو بي از تلويزيون پخش شد. فيلم درباره ي جنگهاي قبيله‌اي در دوره ي ملوك‌الطوايفي ژاپن بود.  قبايل و دسته‌هاي مختلف با هم مي‌جنگيدند و براي پيروزي در جنگ، فنون جنگ‌آوري خود را توسعه مي‌دادند و روشهاي مبارزه مختلف را مي‌آموختند. عده‌اي در اين كار به حدي پيشرفت كرده بودند كه حتی قادر بودند با نگاه،  ديگران را بكشند. داستان درباره ي دختري بود كه داراي قدرت چشمان مرگ‌آور بود. جنگ به حدي طولاني شد و تلفات آن، آن قدر زياد بود كه ديگر كسي تحمل ادامه ي آن را نداشت. دختري كه قهرمان داستان بود، از اين همه خونريزي، از اين كه شاهد مرگ عزيزانش باشد و مجبور باشد ديگران را از بين ببرد، از اين همه فقر و فلاكت و بدبختي خسته شده بود. تنها خواسته ي او اين بود كه اين جنگها به پايان برسد. پس از يك دوره ي طولاني كه جنگ با پيروزي قبيله ي دختر به پايان رسيد، به حضور امپراطور بار يافت و با زاري از او خواست كه جلو جنگها را بگيرد و اجازه ندهد كه كشتار ادامه پيدا كند. امپراطور با درخواست او مخالفت كرد و به او گفت تا زماني كه كساني مانند خود او وجود دارند كه تواناييهايشان براي قتل و نابودي ديگران تا اين حد زياد است، نمي‌توان جلو جنگ را گرفت. در مقابل اين حرف امپراطور، تنها كاري كه از دست دختر جوان ساخته بود، اين بود كه چشمانش را با دستهاي خودش كور كرد تا ديگر نتواند كسي را به قتل برساند. اين اقدام او چنان امپراطور و درباريان را تحت تأثير قرار داد كه با پايان جنگ موافقت كردند و اجازه دادند صلح حكمفرما شود.

نامه‌اي به نسلهاي آينده، به مردمي كه 500 قرن ديگر در سرزمين ايران زندگي مي‌كنند. 500 قرن زمان زيادي است. ما هيچ نشانه و تصوري از مردم 500 قرن قبل از خودمان نداريم. اما اميدوارم براي شما كاويدن گذشته‌ها آسان‌تر از امروز باشد، چرا كه زندگي شما بسيار متفاوت از زندگي ماست. شايد براي شما ايران يك كشور نباشد. نمي‌دانم اصلا تصوري از ملت داريد يا نه، اما احتمالا ايران بيشتر براي شما يك مكان است، يك فرهنگ، يك قوم يكپارچه كه يكي از بي‌شمار عناصر تمدن شما را تشكيل مي‌دهد و شايد نتوانيد تصور كنيد چقدر اختلاف و تنوع در درون آن وجود داشته. شايد هم(اميدوارم) براي شما تفاوتي ميان يكپارچگي و تنوع وجود نداشته‌باشد. اما يك چيز را مطمئنم و آن اينكه نام ايران براي شما به هيچوجه بيگانه نيست. شما در تاريخ خوانده‌ايد و مي‌دانيد كه در نيمه‌هاي قرن 19 مسيحي در ايران خدا با بندگانش سخن گفت و بهاء خودش را به آنها نشان داد و جرياني را آغاز كرد كه قرار بود به بناي تمدني جديد منجر شود؛ تمدني جهاني كه حاصل تلاش همه مردم دنيا و جلوه‌گاه وحدت نوع انسان است.