بعد از تمام شدن پيام  بازرگاني،چند دقيقه اي طول كشيد تا به خودم آمدم . يك كودك حدوداً 3 ساله با قاشقش مشغول پخش و پلا كردن غذايش به اطراف است . پدرش حرف هاي خود را شروع مي كند . از اين مي گويد كه چقدر او و مادرش در مورد آينده ي او نگرانند و براي او چه مواردي را در ذهن دارند. كودك با شدت بيشتري غذا را به اطراف بخصوص صورت پدر پرتاب مي كند . پدر در پايان هر جمله از محبت هاي فرزندش بيشتر نصيب مي برد . گويي فرزند اصلاً به اعتنايي ندارد و او براي خود حرف مي زند . اما همه چيز به يكباره تغيير مي كند .     

سه ماه تعطيلي هم تمام شد، يادش به خير...

 از نيمه شهريور به بعد به دنبال تهيه دفتر و جامدادي و كيف و خيلي چيزهاي ديگه بوديم. خط كشي كردن دفترها، كشيدن گل حاشيه دفتر، جلد كردن دفترها ، چه زود گذشت.

اول مهر، اتوبوس هاي شلوغ، بازي هاي راه مدرسه، ديدن هم شاگردي ها ، عاشق شدن هاي توي راه مدرسه، چه زود گذشت.

نيمكت هاي سه نفره، جاميزي هاي خراب، كلاس هاي تاريك، چه زود گذشت.

برپا، برجا، اجازه خانم، اجازه آقا. كيف گذاشتن وسط در زنگ املاء، تقلب ها، جريمه نوشتن ها، چه زود گذشت.

در تحقیقی که توسط سازمان ملی جوانان ایران انجام شده بود [1] خواندم که حدود 60% از جوانـان ایـرانی بـا سخـت گیـری های مدارس مخالف هستند و حدود 51% آنان می گویند نمی توانند در مدارس آزادانه عقاید خود را بیان کنند و نیز در تحقیق مستقلی که دکتر منوچهر محسنی انجام داده است [2] مطالعه کردم که دل مشغولی عمده ی جوانان 24-16 ساله، کنکور و توفیق در آن و مسئله ی آینده ی شغلی است و نیز در بین جوانان شهری بخصوص در طهران"چت روم" و مبادله ی پیام های موبایلی رواج دارد؛ پیام هایی که محتوای آن ها جوک های تازه و قرارهای ملاقات و بحث های مختلف است. تحصیل به عنوان محور زندگی جوان و نوجوان امروزی درآمده است؛ ولی در مدارس از ترس خبرچین های انجمنی، بحث های آنان در حضور گروه مَحرم انجام می شود و آنها در میان جمع از اظهار نظرهای صریح، خود داری می کنند و در اظهارات آنان نسبت به تصمیم گیری های والدینشان نوعی عدم اطمینان به چشم می خورد. بطور کلی " گفتگو با جوانان و ملاحظه ی تحقیقات موجود در این زمینه، تناقض جامعه ای را آشکار می کند که از یک طرف در مسیر افزایش جمعیت جوان و انفجار اطلاعات و گسترش نجومی وسایل ارتباط جمعی قرار گرفته و از طرف دیگر دولت با تکیه بر نقش خود به عنوان هادی و راهنمای جامعه، می کوشد با ایجاد ضوابط و کنترل تکنولوژیک به اهداف ویژه ی خود نزدیک شود." [3]  

خوب یادم هست یک بار وقتی بعد از شام مهمانی مامان ازمن خواست که ظرفها را بشویم یکی از مهمان ها گفت: "ای بابا این بیچاره گناه داره. وقتش که برسه به اندازه کافی ظرف می شوره. بذارتا می تونه جوونی کنه و از زندگیش لذت ببره" اون روز خیلی از اون حرف خوشم اومد و در دلم آرزو می کردم کاش مامان هم مثل اون زن فکر می کرد ولی بیشتر که فکر می کنم . . . .