بعضی وقت ها آدم در یک نقطه گیر می کند. شاید خودش هم بخواهد حرکت کند ولی آدم های اطرافش یا به قول جامعه شناس ها، جامعه به او اجازه حرکت نمی دهد. همین جامعه شناس ها می گویند که جامعه ایران در مرحله گذار قرار دارد. یعنی از سنت به سمت مدرنیته در حرکت است. در این مرحله گذار حالات مختلفی پیش می آید. بعضی آدم ها بخشی از وجودشان یا بهتر بگویم فکرشان سنتی و قسمت دیگرش مدرن است. حالا بستگی دارد، بعضی آدم ها بخش سنتیشان قوی است و برخی از آنها بخش مدرنشان. به این گروه کاری نداریم چون به قول معروف کاری به کار کسی ندارند. گروه مد نظر ما گروهی است که فکر می کنند مدرن هستند ولی هنوز رفتار سنتیشان را ادامه می دهند. گروهی هستند که ادعای روشن فکر بودن دارند و همه ی افراد را وادار می کنند که فکر کنند که آری، من روشن فکر هستم و خودشان را به عنوان یک شخصیت روشن فکر معرفی می کنند.

در نقطه ای دور از شهر، آن جا که روزهایش خالی از هیاهوی پلیدِ شهری است و شب هایش آکنده از ستاره هایی که در آسمان شبِ هیچ شهری وجود ندارد، "آبندون"ی (آبگیری) قرار دارد. آن آبندون آن چنان ثابت و استوار بر جای خویش آرمیده است که گویی خودش خواسته که به دور از تلاطم های دریاها باشد و گویی خود با عزم و اراده ی راسخ خود، این مکان را برای با تنهاییِ خود تنها بودن برگزیده است.

داداش: فلانی عجب ماشینی داره.

پسردایی: ماشین که مال ِ خودش نیست، مال ِ باباشه.

داداش: ماشین مال ِ کسی که سوارش میشه.

در این چند سال اخیر به اعتراضات بسیاری برخورد می کنیم:

ترک ها می خواهند مولوی را در عرصه بین المللی به نام خودشان ثبت کنند. در قطر، ابن سینا به عنوان یک دانشمند عرب معرفی شد.

یا به ادعاهایی از این قبیل:

غربی ها باید بدانند که ما ایرانی ها صاحب اولین منشور حقوق بشر هستیم که کورش کبیر آن را پایه گذاری کرده است.

زندگی ما، به هر گوشه اش که نظر می افکنیم، سرشار از تناقضات و ابهامات است. از تناقضات شروع کنیم.

دههء فجر را به تازگی پشت سر گذاشته ایم. 29 سال از پیروزی انقلاب می گذرد. باز هم در راه پیمایی ها  مرگ براين و آن را می شنویم. هنوز هم در شعارهایمان نفرت موج می زند و کلمات ناخوشایند به گوش می رسد. از سوی دیگر پیامبر گرامی اسلام را پیامبر صلح و عشق و رحمت می خوانیم و از دوستی با تمام اهل عالم سخن می گوییم و به سعدی افتخار می کنیم که فرموده: "بنی آدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش ز یک گوهرند" یا فرموده: "عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست".

امروز برنامهء خانواده در شبکهء یک برنامه ای در مورد کشور تاجیکستان داشت و به وجود مجسمهء امیر اسماعیل سامانی در آن کشور افتخار می کرد. (یادم می آید اول انقلاب را که مجسمه های همین پادشاه را در پارک شهر ما از بین بردند.) همین شبکه در مورد 2500 سال ستمگری شاهان، بدون ذکر هیچ استثنایی، بارها و بارها، مخصوصاً در دههء فجر سخن گفته است.