ديگربار در خانوادهء من زمان زدنِ شاخ و برگ بوته‌ها فرا رسيده؛ زماني از سال كه دندان قروچه مي‌روم و آرزو مي‌كنم كه اي كاش مي‌توانستم آنقدر شفّاف گردم كه با باد و هوا يكي شوم و خودم را پنهان سازم. امّا، افسوس؛ هيچ راه گريزي از اين رسم و رسوم وحشتناك خانهء ما وجود ندارد.

در حياط پشتي ما، بوته‌ها، كه هر كدام سه چهار متر قد كشيده‌اند، در كناره نرده‌ها صف بسته‌اند. معمولاً تا فصل بهار، نه نرده‌هاي ما پيداست نه پشت بام حياط همسايه؛ به اين علـّت مجبوريم آن قيچي‌هاي باغباني را در آوريم و شاخ و برگ اضافه را بزنيم. در خانواده، هر كسي وظيفه‌اي را كه به او محوّل مي‌شود مي‌داند و يك خطّ مونتاژ تشكيل مي‌شود. پدر و برادرم شاخ و برگ بوته‌ها را مي‌زنند؛ من آنها را جمع كرده دسته دسته مرتّب روي هم مي‌گذارم. بعد، پدربزرگم دسته‌ها را بر مي‌دارد و به كنار خيابان مي‌برد؛ آشغال‌جمع‌كن آنها را به زباله‌داني مي‌برد. مادرم، طبق معمول، كُنده‌ها را مي‌بُرد امّا باز هم فرصتي پيدا مي‌كند كه به راهنمايي ما بپردازد و ما را تشويق كند كه بيشتر و بيشتر كار كنيم.

آيا شما هر روز صبح كه از خواب بيدار مي‌شويد يادتان مي‌ماند كه آن روز مراقب روح خود باشيد؟ من كه مطمئنّاً يادم نمي‎ماند. در واقع، اصلاً يادم مي‌رود كه روحي دارم تا آن كه كسي يادآوري‌ام كند. دقيقاً همينطور شد؛ يعني اخيراً كسي به يادم آورد.

كسي كه خيلي به او نزديكم از من مي‌خواهد كه از زندگي‌اش خارج شوم. فقط يك سال است كه او را مي‌شناسم، امّا در همين مدّت، دوست خيلي خوبي برايم شده؛ دوست جان جاني و به قول معروف يار غار هم شده‌ايم. جذّاب و خنده‌رو و شاداب است. در دل تمام دوستهاي هم جا باز كرده و خيلي زود بخشي از زندگي همهء آنها شده است.

امروزه ساختمان سازی از مشاغل پررونق است. روزی نیست، شاهد نباشیم که چگونه خانه‌های قدیمی به سرعت خراب شده و به جای آن آپارتمان‌های سر به فلک کشیده جایگزین می‌شود.

هريك از ما يك آينهء كوچكيم در مقابل خورشيد حقيقت.

اگر به او رو كنيم، هركه را كه در مقابلمان قرار گيرد به نور او روشن مي‌كنيم.

اما اگر از او رو برگردانيم، هركه را كه در مقابلمان قرار گيرد از نور او محروم مي‌كنيم و سايه ي خود را بر وي مي‌افكنيم.

اگر دو نفر از ما رو در روي يكديگر قرار گيرند، يا هيچيك رو به خورشيد حقيقت ندارند،

يا يكي از آنها از خورشيد حقيقت رو بر گردانده و در مقابل ديگري قرار گرفته است. پس هم خود از نور خورشيد محروم مانده و هم سايه ي خود را بر ديگري انداخته است.

اگر همه به او روي آوريم، اما در كنار يكديگر قرار نگيريم، باز هم بعضي بر بعضي سايه مي‌افكنيم.

اما اگر همه به او روي آوريم و در كنار يكديگر قرار گيريم، همه به تمامي از نور او بهره‌ خواهيم داشت،

و چون آينه‌اي عظيم، تصوير او را منعكس خواهيم ساخت.

و اين چنين است كه عالم خاكي آينه ي جهان روحاني مي‌شود.