اینجا زمین است، خاک دیرینه پاک یزدان، جولانگاه آناهیت و ایشتار و دیگر خدایان. از دیر باز معشوقۀ خوش آب و رنگ مهر و ماه بوده است، با حریر رنگ رنگ دشت هایش، با گیسوان سبز رنگ جنگل هایش، با آبی زلال چشمه سارش، با پیام پر بهای اهورایی اش بر دیباچۀ آفرینش که گفت: "آسمان ها نشانه بزرگی من است، به دیدۀ پاکیزه در او بنگرید و ستاره ها گواه راستی منند، به این راستی گواهی دهید." نیلگون هزارلای آسمانش جلوه گاه شکوه آفریدگار، ژرفای آبی دریایش یادآور بزرگی دادار و آب و خاک و باد و آتشش چون یک خانوار. آب خاک را ندا می کند و می گوید: "بیا ذکرهای عالم را بگذاریم و به ثنای پادشاه جاودانه پردازیم"، کوهسار صلا می زند که "ای درختان سرفراز! امروز است روز آواز و هنگام راز"، و درختان چون عابدانی پرهیزکار گروهی سر به سجدۀ نیاز آورده اند و عده ای به شکر گزاری، نماز.

یکی از احتیاجات بشر امروز داشتن محیط زیست سالم اعم از آب و خاک و هوای تمیز و پاکیزه است که متأسفانه اوضاع آنها نابسامان شده است. آب آلوده، گازهای گلخانه ای، گرم شدن هوای زمین، هوا و خاک آلوده و نامناسب و کم شدن جنگل ها و درختان روی زمین، همگی نشانه هایی از وخامت مسائل محیط زیست زمین است. آیا اطلاع رسانی به مردم و حرکت های انتقادانه به رفتار و عمل انسانها در رفع آن کفایت می کند؟

 خودکشی واژه ای است با دو معنی متفاوت ؛ یکی به مفهوم مهار تمایلات نفسانی و تسلط برآن ، بیگانه شدن از خود و به یگانه پیوستن ، از میان برداشتن « من » و به « ما » تبدیل شدن اشاره دارد که در اینصورت ممدوح و مقبول است ، و دیگری به این معنی است که فرد به زندگی جسمانی خود قبل از موعد مقرر پایان بخشد ، که این امری پسندیده نمی باشد.